ολια κι ολα

2010-10-18T14:34:00.009Z

....8,9,10 Δεκεμβρίου, στό ιδρυμα Κακογιάννη γινεται ενα θεατρικο φεστιβαλ νεων σκηνοθετων,ο φιλος μου ευριπίδης θά εκανε κάτι εκεί, διάβασε κάτι πού εχω γράψει [ακριβώς θεατρικό δέν τό λές,τώρα τί τό λες....]τέλος πάντων τού αρεσε,προσθέσαμε καί μερικά κειμενάκια από εδώ[τόν στέλιο καζαντζίδη,τη θεία μου τήν ελένη...]και προχωράμε ολοταχώς

ΚΟΡΙΤΣΙ ΜΠΑΤΑΡΙΑ
Μια φορά
ήταν
ένα μικρό κοριτσι
που είχε για σπίτι της το θυρωρείο.
Ένα πρωί ξύπνησε κ το ύψος της είχε σταθεροποιηθεί
αποχαιρέτησε την πολυκατοικία κ βγήκε στο δρόμο

Κορίτσι μπαταρία
σε ακολουθώ μέσα στην πόλη...
'

Ένα "άφοβα ρομαντικό" μίνι λάιβ που παίρνει μπρος με μια πρίζα και μόνο.

Κείμενα Όλια Λαζαρίδου
Σκηνοθεσία Ευριπίδης Λασκαρίδης
Παίζουν Όλια Λαζαρίδου - Ευριπίδης Λασκαρίδης -
Γιώργος Πούλιος - Κωσταντίνος Τσιώλης
Μουσική Γιώργος Πούλιος - Κωσταντίνος Τσιώλης
Σκηνικά Μυρτώ Σταμπούλου
Φώτα Έλενα Μαργαριτίδη
Κοστούμια Θάνος Παπαστεργίου

Βοηθός Σκηνοθέτη Μαριάννα Βαρβιάνη
Οργ. Παραγωγής Αθηνά Στυλιανίδου

2010-06-19T22:24:00.003Z

Νικος Καρουζος

Θα περασουν απο πανω μας ολοι οι τροχοι

στο τελος τα ιδια τα ονειρα μας θα μας σωσουν.

Αγαπη μεινε στην καρδια

αυτος ας ειναι ο κανων του τραγουδιου σου.[φωτο απο τον πολεμο στη σερβια]

18 μποφωρ

2010-05-13T05:48:00.003Z

ο κώστας κουρτάρας [ακρη δεξιά με το τζήν,και η κατερίνα κορμαρή [μελαχρινή,κεντρο]ψάχνουν δουλειά για το χειμώνα [δέν εννοώ θεατρική],και πρέπει να βρούν οπωσδήποτε.για περισσότερες πληροφορίες στείλτε μου μέηλ.

ΡΙΛΚΕ

2010-03-16T06:31:00.001Z

Μικρά δοκίμια γιά τήν τέχνη- εκδόσεις printa

Γίνεται νά περιγράψεις τό άυλο; Γίνεται. Καιρό είχα να ενθουσιαστώ τόσο πολύ μ ενα βιβλίο.....

ονειρευομαι το παρον

2010-02-20T14:47:00.002Z

ονειρευομαι ενα κοσμο

να σαν τον κοσμο μας.

με ασχημιες, ασυναρτητο

στενο

με παντα το παρα λιγο

να πνιγει το πολυ

κι εμας

τοσο αντιφατικους

τοσο αδυναμους.

ονειρευομαι

πως τον αγαπαω αυτο τον κοσμο

κι ας κρυβεται η αγαπη μεσα μου

γιατι δε βρισκει να βγει

ονειρευομαι το παρον.

ΧΡΟΝΙΚΟ ΜΙΑΣ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΑΣ

2009-11-25T18:40:00.003Z

Υπάρχουν ορισμένα πράγματα που νοιώθεις οτι δέν τά κάνεις εσύ, απλώς γίνονται γιατί

το θέλουν αυτά

Κάπως έτσι φτιάχτηκε και η θεατρική μας ομάδα , τα 18 μποφώρ. Όταν πρωτοσυναντηθηκαμε , τον Απρίλιο του 2007, με στόχο κάποια θεατρικά μαθήματα στον ξενώνα της κοινωνικής επανένταξης του 18 Άνω στα Εξαρχεια, ούτε που φανταζόμασταν την εξέλιξη . Αρχίσαμε να δουλεύουμε το έργο του Μπερτολντ Μπρεχτ - Αυτός που λέει ναι, Αυτός που λέει όχι -πιο πολύ σαν αφορμή γνωριμίας μεταξύ μας και με το θέατρο. Η σχέση μας σιγά σιγά, έγινε φιλική, και πολύ δυναμική και δημιουργική. Κάποιο έφυγαν, και κάποιοι άλλοι που είχαν τελειώσει το πρόγραμμα - άλλα που τους ενδιέφερε το θέατρο- προστέθηκαν. Μας ήρθε η επιθυμία να πάρει πιο ολοκληρωμένη μορφή η συνεργασία μας, κι έτσι προτείναμε στο Φεστιβάλ Αθηνών να εντάξει το έργο του Μπρεχτ και την ομάδα μας, στο πλαίσιο των παραστάσεων του. Υπήρξε θερμή ανταπόκριση, κι έτσι αρχίσαμε κι εμείς να προχωράμε πιο εντατικά με στόχο την παράσταση. Βρήκαμε το όνομα της ομάδας . 18 μποφώρ. Το 18 σαν αναφορά στην αρχή, και τα μποφώρ για τη φόρα και τη δύναμη……..όλο μαζί δε τό ονομα, 18 μποφωρ , μας έδινε την αίσθηση ενός ανεμοστρόβιλου , κάτι που δεν ήταν και πολύ άσχετο ..Βρήκαμε κάποιες χορηγίες .Χρειαζόμασταν ένα χώρο για πρόβες. Η φίλη της ομάδας και συμπαραστάτης σ όλη την πορεία Αθηνά, είχε μια τρελή ιδέα. Πήρε μια εφημερίδα, κοίταξε τα πωλητήρια, βρήκε ένα βιομηχανικό χώρο στο Μεταξουργειο, πηρε τηλ. τον ιδιοκτήτη κύριο Χρηστο Αντωνιάδη, τυπογράφο της περιοχής , και τον ρώτησε αν θα μπορούσε να μας τον παραχωρήσει δωρεάν για ένα μήνα, μέχρι να βρει αγοραστή, για να κάνουμε τις πρόβες μας . Δεχτηκε! Πήγαμε όλοι μαζί και καθαρίσαμε, μας έφερε και το φεστιβάλ εκεί κάποια φώτα που χρειαζόμασταν για τις πρόβες, κι είχαμε ένα χώρο που πολλοί θίασοι θα τον ζήλευαν. Οι παραστάσεις δοθήκαν το καλοκαίρι του 2008 στο’’Σχολειον’’στα πλαίσια του φεστιβάλ, με μεγάλη επιτυχία. Ήταν να παίξουμε δυο φορές , άλλα είχε τόσο κόσμο , που τελικά παίξαμε 4. …Από τότε η παράσταση παίχτηκε ξανά στο αντιρατσιστικό φεστιβάλ, στο equal, στην ημερίδα του δικτύου για το θέατρο στην εκπαίδευση στο θέατρο Τέχνης της οδού Φρυνίχου ,στό Πέραμα , και [ με την στήριξη του φεστιβάλ Αθηνών] στις φυλακές Ελαιώνα και φυλακές ανηλίκων Αυλώνα [για την εμπειρία μας από τις τελευταίες δυο αυτές παραστάσεις, θα μπορούσαμε να πούμε πολλά άλλά δεν φτάνει ο χώρος……]

Θεωρούμε ότι όλα αυτά δεν πρέπει να τελειώσουν εδώ.

Πρόθεση μας είναι σύντομα ν αρχίσουμε πρόβες για κάτι καινούργιο . Θα δούμε τι και πώς... Αυτά προς το παρόν. Σχόλια, προτάσεις, ιδέες , βοήθεια, δεκτές!

αντίδοτο

2009-11-18T12:14:00.003Z

Ειναι κάποιοι άνθρωποι- σημαδούρες .

Λίγοι , πολύ λίγοι .

Ανθρωποι ανεπίκαιροι , αθέατοι .

Πολλές φορές παρεξηγημένοι .

Λές κι έχουν ξωμείνει - εν μέσω επικαιρότητας - νά δείχνουν τό ''σημείο'' , σ οσους κανένα σημείο δέν ψάχνουν. Μόνο καί μόνο γιά νά μή χαθεί οριστικά η γεωγραφική του θέση , σε περίπτωση πού κάποιος θά θελήσει μιά μέρα νά τό ψάξει. Αυτοί οι ανθρωποι , ηταν πάντα οι ηρωές μου , οι δάσκαλόι μου. Καί σ αυτούς ενοιωθα πάντα οτι δίνω λογαριασμο -οτι κι αν κάνω- Τώρα θά μού πήτε πόυ μούρθε αυτό...Λόγω γρίππης [οχι, οχι τών χοίρων] εμεινα σε τράνς στόν καναπέ καί είδα τηλεόραση.....Τί ηταν αυτο.....είδα μοντέλα νά δηλώνουν σοβαρά '' είμαι όμορφη κι αυτό βγαίνει απο μέσα μου '' , είδα στήν εκπομπή του Λαζόπουλου τήν Καλομοίρα νά τραγουδάει χαρωπά το '' ειμαστε δυό , είμαστε τρείς '' του Μίκη Θεοδωράκη , και τί δέν είδα....ολο τό λαιφσταίλ καί τό μέην στρήμ νά μαίνεται....ας μήν επεκταθώ , δέν θέλω νά γίνω κακιά....

Εκτός από γρίππη , κόντεψα νά πάθω καί κατάθλιψη. Κι επειτα , επειδή κατά βάθος είμαι άνθρωπος αισιόδοξος, ήρθε αυτή η γλυκειά σκεψη -αντίδοτο , να γεμίσει τή σιωπή τής νύχτας και την ιδιωτική μου [ ελεύθερη ] οθόνη ...

κωσταντίνα κούνεβα 2

2009-11-12T16:55:00.017Z

...Καίνε τά σπίρτα οταν βγούν απ τό κουτί τους

-καίγοντ΄ οι ανθρωποι , πού ανοίξαν τό κλουβί τους .

[Σοφίας Κολοτούρου - Το κοριτσάκι με τά σπίρτα στα Εξάρχεια-περ.ποιείν 2008]

ιδιωτικό καί δημόσιο

2009-11-09T07:28:00.003Z

Είδα χτές βράδυ τη συνέντευξη της Κωσταντίνας Κούνεβα στούς ''Πρωταγωνιστές'' . Στήν ερώτηση τού δημοσιογράφου τί θάθελε να κάνει μετά, οταν βγεί απ τό νοσοκομείο -

''Δέν είμαι ανθρωπος μέ πάρα πολλές επιθυμίες. Θέλω να γυρίσω στήν οικογένεια μου, να μαγειρεύω, νά μπορέσω νά τούς βοηθήσω''

- ειπε η γυναίκα πού τό ονομά της εχει γεμίσει τούς τοίχους τής πόλης.

... τί ωραία πού τά λέει....

2009-11-08T12:09:00.002Z

Ο Νικ Κέηβ σε διάλεξή του πάνω στο ερωτικό τραγούδι, μεταξύ άλλων, αποπειράται ν’ απαντήσει το παραπάνω ερώτημα:

«Πόση ομορφιά κρύβει η ιδέα ότι δημιουργούμε οι ίδιοι τις προσωπικές μας καταστροφές! Όλοι έχουμε την ανάγκη να δημιουργήσουμε και ο θρήνος είναι μια δημιουργική πράξη. Το ερωτικό τραγούδι είναι θλιμμένο, είναι ο ήχος της ίδιας της θλίψης. Όλοι βιώνουμε μέσα μας αυτό που οι Πορτογάλοι αποκαλούν saudade, το οποίο μεταφράζεται ως μια ανεξήγητη αίσθηση λαχτάρας, μία ακατονόμαστη και αινιγματική νοσταλγία, και είναι αυτό το συναίσθημα που ζει στη σφαίρα της φαντασίας και της έμπνευσής μας και αποτελεί το έδαφος που ευδοκιμεί το ερωτικό τραγούδι, καθώς τα άσματα της αγάπης είναι το φως του Θεού που εκρήγνυται βαθιά μέσα απ’ τις πληγές μας.Στη λαμπρή του διάλεξη με τίτλο “Θεωρία και Λειτουργία του Ντουέντε” ο Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα επιχειρεί να ρίξει φως στη μυστηριώδη και ανεξήγητη μελαγχολία που ζει στην καρδιά συγκεκριμένων έργων τέχνης.”Ό,τι έχει σκοτεινό ήχο, έχει ντουέντε”, λέει, “αυτή τη μυστήρια δύναμη που όλοι νιώθουν αλλά κανείς φιλόσοφος δεν μπορεί να εξηγήσει.” Στη σύγχρονη ροκ, το πεδίο στο οποίο δουλεύω, η μουσική τείνει λιγότερο να έχει τη δίκη της αεικίνητη τρεμάμενη ψυχή, τον καϋμό για τον οποίο μιλά ο Λόρκα. Έξαψη: συχνά, οργή: μερικές φορές, αλλά αληθινό ντουέντε: σπάνια. Ο Μπομπ Ντύλαν το είχε πάντα. Ο Λέοναρντ Κόεν καταγίνεται ειδικά μ’ αυτό. Kυνηγά σαν μαύρο σκυλί τον Βαν Μόρισον που, όσο κι αν προσπαθεί, δεν γλιτώνει από δαύτο. Ο Τομ Γουέητς κι ο Νιλ Γιάνγκ μπορούν να το επιστρατεύσουν. Στοιχειώνει την Πόλι Χάρβεϊ. Οι φίλοι Ντέρτι Θρι έχουν καντάρια απ’ ελόγου του. Είναι κάτι που εμπνέει τους Σπιρiτσουαλάιζντ. Οι Τίντερστικς το ζητούν απελπισμένα, αλλά εν γένει φαίνεται πώς το ντουέντε είναι πολύ εύθραυστο για να επιβιώσει της βαρβαρότητας της τεχνολογίας και της αύξουσας επιτάχυνσης της μουσικής βιομηχανίας. Ίσως να μην υπάρχει αρκετό χρήμα στον καϋμό, να μη δίνει αρκετά δολλάρια το ντούεντε. Το ντουέντε χρειάζεται χώρο ν’ αναπνεύσει. Η μελαγχολία σιχαίνεται τη βιασύνη κι αρμενίζει στη σιωπή. Πρέπει κανείς να τη χειρίζεται με προσοχή.

Όλα τα ερωτικά κομμάτια οφείλουν να περιέχουν ντουέντε. Το ερωτικό τραγούδι δεν είναι ποτέ πραγματικά χαρούμενο. Πρέπει πρώτα να εναγκαλιστεί την προοπτική του πόνου. Τα τραγούδια που μιλούν γι’ αγάπη χώρις να εμπεριέχουν στο στίχο τους πόνο ή αναστεναγμό δεν είναι τραγούδια αγάπης αλλά τραγούδια μίσους μεταμφιεσμένα σε τραγούδια αγάπης, και δεν είναι να τα εμπιστεύεσαι.[...]

Ο Λου Ριντ στο αξιοσημείωτο κομμάτι του “Perfect Day” καταγράφει σε ημερολογιακή μορφή τα γεγονότα που συνθέτουν την “Τέλεια Μέρα”. Είναι μια μέρα που συντονίζεται με την κραταιή ομορφιά του έρωτα, όπου αυτός και η αγαπημένη του κάθονται στο πάρκο, πίνουν κρασί, ταϊζουν τα ζώα στο ζωωολογικό κήπο, πηγαίνουν σινεμά κλπ., μα είναι οι στίχοι στη τρίτη στροφή -”Νόμισα πως ήμουν κάποιος άλλος, κάποιος καλός κι ενάρετος”, που μεταμορφώνουν το κατά τ’ άλλα συναισθηματικό τραγούδι στο θρίαμβο μελαγχολίας που είναι.[...] Το τραγούδι αυτό ξεπηδά από το κενό του εφήμερου εαυτoύ ντυμένο απώλεια και λαχτάρα.»

Ο ΣΤΕΛΙΟΣ ΚΑΖΑΝΤΖΙΔΗΣ ΚΙ ΕΓΩ

2009-11-04T19:55:00.002Z

Στο σπιτι μου, μικρη , βασιλευαν ο aznavour, o Jacques brel ,o renato carozone.

Τα σκηπτρα πηρε αργοτερα-και πολύ αυτονοητα ο Γιαννης Παριος.

Επισης, δεν πονουσαμε ποτε.

Συγκινιομασταν, κλαιγαμε απ τα νευρα μας, κι αυτό ηταν ολο.Τα μεγαλα δραματα απουσιαζαν, κι αν υπηρχαν,δεν βγαιναν ποτε στην επιφανεια. Στα ματια,τα χειλη.

Μεναν καταχωνιασμενα στο ερεβος του στομαχιου,της κοιλιας.

Το σπιτι μου, ηταν μαλλον μοντερνο για την εποχη .

Μονο σε ένα πραγμα ηταν συντηρητικο. Τα βαθεια αισθηματα.

Εξοριστος από χερι ο Στελιος Καζαντζιδης μεσα σ αυτόν τον κοσμο του μπουλβαρ. Τον κοσμο μας.

Πρωτη φορα τον ακουσα ένα καλοκαιρι στην κατασκηνωση από καποιο μακρινο τρανζιστορ.Η φωνη του ερχοταν μεσα απ τα πευκα, κι η λεξη αναμνησεις που συγκρατησα, λεξη αγνωστη ακομα τοτε για μενα, μου προκαλεσε μια ελαφρια ενοχληση που εμοιαζε με ταχυπαλμια.Υποψιαζομουν ότι είναι συνωνυμη του μεγαλωνω.Αλλα και ότι εκει εξω, περα απ τα πευκα, υπηρχαν ανθρωποι ολοτελα διαφορετικοι απ τον δικο μου γνωριμο κοσμο που μυριζε je reviens της worth-το αρωμα της μαμας μου-που δεν ηξερα γι αυτους τιποτα.

Στην κατασκηνωση, κοιμομουν στον ιδιο θαλαμο με την κορη της Νιτσας Μαρουδα. Όταν μια μερα, ηρθε η μαμα της, και την ειδα από μακρια να καταφθανει σαν φρεγατα αρματωμενη, με τον ολοξανθο κοτσο μπανανα, τα τσοκαρα, και την φουστα ν ανεμιζει ολο αισθησιασμο, η υποψια εγινε βεβαιοτης. Ο κοσμος χωριστηκε σ αυτους που ακουν Καζαντζιδη και σ αυτους που δεν ακουν.

Μετα τον ξεχασα .Ηταν η εποχη της εφηβειας. Πολύ απασχολημενη να οικοδομησω τσατρα-πατρα έναν εαυτο,δεν ειχα καιρο για τιποτε άλλο.

Και να,να παλι.

Ένα βραδυ,στα Βασιλικα Ευβοιας.

Το τζουκ μποξ φoρτωμενο. Φωταγωγημενο.

Οι πλακες να πεφτουν διαδοχικα, ασταματητα, και να βροντουν, και πια δεν ηταν ταχυπαλμια αυτό που ενοιωθα, αλλα σφυριες στην καρδια, που ακουγοντας το-θα σου δωσω μια να σπασεις αχ βρε κοσμε γυαλινε και θα φτιαξω μια καινουργια κοινωνια αλληνε-ζητουσε κι αυτή επιτακτικα,να σπασει το δικο της γυαλινο κοσμο.

Επεσε η δικτατορια.

Ηρθε η μεταπολιτευση.

Εγινε κι ο Καζαντζιδης μοδα.

Οι φιλοι μου τον ακουγαν ευλαβικα,ηξεραν όλα τα λογια απ εξω,προσπαθουσαν με τους στιχους του,να συμπληρωσουν τα κενα από τις θεωριες τουΜαρξ.

Εμαθα κι εγω τα λογια απ εξω. Εγινα ηθοποιος.

Δηλαδη, δηλωμενη νοσταλγος. Και συνεχιζω μεχρι τωρα.

Ακομα δεν μπορω να πω ότι τα λογια αυτά εγιναν δικα μου.Τη νοσταλγια της αποστασης που με χωριζει απ αυτά τραγουδω ακομα.

Απ αυτό, που για μενα είναι το μεγαλο ποταμι της ζωης, φτιαγμενο από λασπη και βουη, και στο οποιο δεν ανηκω.

βραδυνή

2009-10-31T17:32:00.002Z

Ερχεσαι νά μέ δείς. Μέ βλέπεις

Μέ βλέπεις;

Τη νύχτα, τά κεφάλια μας θα ονειρεύονται και πάλι μόνα τους, ακουμπισμένα στά μαξιλάρια , τίς άσπρες σχεδίες.

Οι οθόνες του μυαλού θ αδειάσουν.

Μυστηριώδη, ακατανόητα πλάνα θά κάνουν κατάληψη.

Ακατάληπτοι ηχοι , πολτός φτιαγμένος απο καθημερινότητα κι ανείπωτο.

Μας βλέπει τότε κανείς;

Ετσι ανυπεράσπιστους

αραδιασμένους στά κρεββατάκια μας

παιδιά ;

πρόβα

2009-10-26T21:57:00.005Z

Δέ σέ φτάνω να σ ακουμπήσω κι έτσι σκέφτομαι.

Απόσταση παρατήρησης. Απόσταση ασφαλείας.

Ελα να δώσουμε τα χέρια μας. Ελα να σφίξουμε δυνατά τα ζεστακρύα μας χέρια, να πάρεις μέσα απ το στόμα μου τη σαλιωμένη μου τσίχλα, να πατικώσουμε στα ρούχα μας σοκολάτες , να μου κολλήσεις κατά λάθος την μύξα σου στο μάγουλο καθώς θα φτερνίζεσαι, κι εγώ να σκάσω στα γέλια, να την πάρω και να την χώσω μέσα στη μύτη σου ξανά, να πιτσιλιόμαστε με ιδρώτα, μες τον παροξυσμό ν αγαπηθούμε , και μετά να πλενόμαστε, να σιδερωνόμαστε, και να κάνουμε τους κυριλέ.

2009-10-10T07:14:00.004Z

Στό συρτάρι με τις απορίες, νά μιά μεγάλη :

Τί ακριβώς ειναι το ταλέντο;

Ομολογώ πώς δέν εχω καταλάβει ακόμα.

Oμως έχω καταλάβει καλά, κατι πρακτικό:

Eιναι κάτι που αμα το έχεις , πρέπει να κάνεις σάν να μήν το έχεις,

γιατι αλλιώς θα πάψεις να το έχεις.

2009-10-05T13:03:00.003Z

5- Eίμαι ενα λάστιχο

Μιά χορδή

Η κιθάρα χάλασε καί τήν πετάξαμε.

Θα δώ τί μπορώ νά κάνω μέ τόσα λίγα.

Πιάσε ενα ντό.

Μπορεί νά θυμηθώ.

2009-10-02T05:58:00.003Z

4 .Προχτές άνοιξα το λάθος συρτάρι.

Μα κάτω απο τόσα βλέμματα;

Το ξανάκλεισα πάλι με τρόπο .

Κάτω απο το ρόζ σωμόν φόρεμα η καρδιά μου έκανε τα δικά της εγω αμερόληπτη εκτελούσα ειχα πιάσει το νήμα γερά και εννούσα να φτάσω μεχρι το τέλος μέχρι τελικής πτώσεως.

Δέν επεσα.

Επεσα μετά ,εκτός πλοκής.

2009-10-01T04:34:00.004Z

3. Aν πιάσεις τα χέρια μου, εγώ θα τά τραβήξω. ετσι πρέπει.

Θα γυρίσω λίγο πρός τα πίσω κάνοντας πως φεύγω.

Για πάντα; θα με ρωτησεις;

Ειναι θέμα τάιμινγκ κατάλαβες; Δέν υπάρχει για πάντα εδώ, στα ψέμματα το κάνουμε.χαζούλι.

Πάμε ξανά.

Τι με κυττάς ετσι; ξέχασες τι πρέπει να κάνεις; τι πρέπει να πείς;

Πάμε ξανα.

Μισή στροφή.

Χέρια .Φιλί .Χέρια ξανά και ωπ εφυγα.

Θα ξανάρθω .

Αυριο πάλι.

9 το βράδυ οπως κάθε βράδυ.

2009-09-28T06:05:00.005Z

2- [σημειώσεις απο το ημερολόγιο ενος ηθοποιού ]

Eκατό φορές τη μέρα λέω απο μέσα μου τα λόγια μου.

Τα λόγια μου σαρκώνονται μέσα μου.

Υπαρχουν και περιμένουν τη στιγμή που θα τά καλέσουν οι περιστάσεις να βγούν εξω,

Θα πάνε να κάτσουν όμορφα όμορφα στο χαριτωμένο αυτάκι του η της, για να προκαλέσουν κάτι.

Αυτό το κάτι με τη σειρά του θα γεννήσει κι άλλες λέξεις που θαρθούν να ριζώσουν ξανά στα δικά μου τ αυτιά.

Αυτό θα γίνεται συνέχεια απο δώ και μπρός.

Θα κάνουμε πρόβες ν αντέχουμε.

Θα γίνουμε περιβόλια αντοχής.

Με λέξεις -φύλλα, με λέξεις αγκάθια, με λεξεις λουλούδια.

Θα μας πνίξουν σαν τ αγριόχορτα οι ιδιες μας οι λέξεις .

Αυτό κάνουμε μέρα νύχτα εδώ , σ αυτή τη σχολή.

Αυτό κάνω κι εγώ.

Φροντίζω τον κήπο μου και περιμένω.

2009-09-21T15:33:00.010Z

1-Περναω απο ενα υπογειο και ξαφνικα με βλεπω μεσα.

Aυριο θα πω στους γονεις μου μια φανταστικη ιστορια.

Οτι περνουσα απο ενα υπογειο,και μεσα ειδα [εκει κατω] κατι πολυ παραξενο ειδα κατι τρομερο κατι μοναδικο.

Και ενω θα τους λεω , θα χαιρομαι που θα τους κοιταζω να με κοιταζουν προσηλωμενοι να κρεμονται απ τα χείλη μου για εκείνο τό λεπτό θα ειμαι παντοδύναμη θα ειμαι το αποκλειστικό επίκεντρο της προσοχής τους.

Μια αλλη μέρα,μπροστά στόν καθρέφτη,θα κυττάζω το ειδωλο μου υπνωτικα,ακίνητη,στα μάτια.,

Θα ειναι το αποκλειστικο επίκεντρο της προσοχής μου μέχρι ν ακουστει κάποιος θόρυβος εξω απ την κλειστη πόρτα του δωματίου μου.

Τότε αποτομα η σχέση θα χαθει και θα ειμαι πάλι ενα κορίτσι χωρίς βλέμμα .

Εννοω που να κοιταζει απο μεσα προς τα εξω.

Το δωμάτιο μου εχει ενα επιπλο με πολλα συρταρια.

Ειναι το αρχειο μου.

Εκει μεσα βρισκονται τα ματια μου.

Και πολλα αλλα.

Υπαρχει κι ενα ζευγαρι φτερα.σιδερωμενα και διπλωμενα καλα.δεν τα εχω χρησιμοποιησει ακομα. ισως καποια μερα.

Προχτες βρηκα στην παραλια ενα σκουλαρικι.

Θαμμενο στην αμμο.

Hταν χρυσο κι ειχε το σχημα κοχυλιου.βρισκεται κι αυτο στο συρταρι β 4,μαζι με μια γοπα ασσο αφιλτρο που εκλεψα απ το τασακι του σαλονιου.

Οταν ανοιγω το συρταρι και τα κοιταζω διπλα διπλα, μουρχεται μια τρελλη επιθυμια να μεγαλωσω.

Μουρχονται λεξεις,τραγουδια.

Μυτερες λεξεις, και λεξεις απαλες,στρογγυλες.

Αγκωνας, φτερνα, λαδι, ξυραφι.

Το τηλεφωνο μας βρισκεται στο χωλ.

Απο κει περνανε ολες οι λεξεις και βγαινουν εξω.

Μ αρεσει το χωλ.

Δεν ειναι κανενος.

Ισως μπορεσει να γινει δικο μου,που δεν εχω τιποτε ν απλωσω ,ν αραδιασω,να στολισω.,να μαγειρεψω,να καλέσω, να κυριεψω, να επιβαλλω, ν αραξω ν αλλαξω.

Eκει θα ζησω μια για παντα με τον Μενη Φυγανολη

Τον ουρανιο ντισκ τζοκευ,τον μεγαλο μου ερωτα .

Θα μου βαζει τρελλα κομματια, ανακατα ,και ποτε θα χορευω και ποτε θα κλαιω.

Αναλογα

Θα με κοιταζει λιγο,οσο που ν αλλαξει δισκο.

Σοβαρα και χωρις πολλα .

Δε θα χρειαζεται ουτε να μου το πει ουτε να μου το δειξει.

Η μουσικη θα τα κανει ολα. Εννοω τα περι αγαπης.

καί τα παπουτσάκια μας νά τά φοράμε σωστά...φθινοπώριασε,αντε!

2009-09-21T07:58:00.001Z

Σκοτάδι και φώς

2009-09-17T05:57:00.008Z

Μπά , δέν πάω.

Ψηφίζω τήν άλλη ζωή, τήν θαμμένη κάτω απ τόν ευθύγραμμο χρόνο ,

που δέ μπορούν νά τη σκλαβώσουν οι γνωστοί δυνάστες της καθημερινότητάς μας...

Αυτοι που όσο οι μέρες πλησιάζουν, τή στραγγίζουν -την καθημερινότητα αυτή -μέ τίς φωνές τους, τίς τηλεοράσεις τους , τα ραδιόφωνά τους, τά σχέδια τους......

Δέν θά πάω.

Φλεγόμενο,εκτυφλωτικό λευκό.

Η ΘΕΙΑ ΕΛΕΝΗ

2009-06-30T03:57:00.003Z

Εφτά οχτώ εννέα οχτώ εφτά εξι τίποτα, αντε παράτα μας κι εσυ ,στα τσακίδια, κι εσυ και το πουλοβεράκι σου …κάθε βράδυ μετρούσε τους πόντους, για το πουλόβερ που θα εφτιαχνε στον αγαπημένο της, και μέχρι το άλλο βράδυ ειχαν τσακωθει και το ξήλωνε…ποτε δεν ελαβε πουλόβερ στο μέτωπο ο θείος Κωστας. Κι όταν γυρισε, παντρευτήκανε γρήγορα-γρήγορα πριν προλάβουν να ξανατσακωθουνε κι ησυχάσανε….Ραβε ξηλωνε, περάσανε τα χρόνια, αλλαξε η μόδα στα πουλόβερ , γέρασε , επλεκε πουλοβερακια στ ανηψια της, σε μένα, δικα της παιδιά δεν έκανε… …τρεχει το μαλλί, φτιάχνει καλές, ανάποδες, χάνεις πόντους , πεθαίνουν οι ανθρωποι , αλλάζουν οι μόδες , κομματάκια μνήμης ξηλώνονται σιγα σιγα απ το πλεχτό , και τι μένει ; ένα κουβαράκι τυλιγμένο όπως όπως, ένα κορμάκι τυλιγμένο όπως όπως σ ένα σεντόνι , ετσι κατεβάσανε τη θεία μου οι ανθρωποι του γραφείου κηδειών που ηρθαν να την πάρουν απ το σπίτι της . Μ ένα σεντόνι, μες το ασσανσερ…το κρατουσε ο ενας απ τη μια ακρη κι ο άλλος απ την άλλη σα κούνια , και στη μέση του τραμπαλιζόταν ένα μικρο αψυχο σβωλαράκι η θεια μου η Ελένη . Με τα κατσαρα της τα μαλλια, τις μπλουζες της τις κρεπ ντε σιν, το αυτοκινητάκι της μαρκας ωστεν που το αποκαλούσε ΄΄ΤΟ ΧΕΛΙΔΟΝΙ ΄΄ γιατι ηταν ασπρο με μαύρο καπώ.…Η θεία μου η Ελένη που ήταν αυτοδίδακτη ζωγράφος , που εκεί που κοίταζε τα κιτρα που ειχε αγοράσει έτοιμη να τα ζωγραφίσει, να φτιάξει μια νεκρή φύση, αλλαζε ξαφνικα γνώμη, και τα εφτιαχνε μαρμελάδα γλυκό….που όταν ξυπνησε στο Λαικο, μετα που επεσε και χτυπησε στο κεφαλι, κι οι γιατροι τη ρωτούσανε ‘΄΄που ειστε;΄΄΄που ειστε;΄΄΄για να δουν αν ειχε πάθει διάσειση, ανοιξε τα μάτια κυτταξε ένα γύρω την Τρίτη θεση , τη δύσκολη θέση στην οποια βρισκόταν, και ειπε: στο Υγεία….κι επειτα σωπασε για πάντα…τωρα χορευει βαλς, στα χερια κάποιου νεου ευγενικου γιατρου εκει πάνω ψηλά στο σύννεφο που στο σχήμα μοιάζει με το Ξενοδοχείον Ακταιον του Π.Φαλήρου , εκει μου ειχε πει ότι χόρεψε τους πρωτους της χορούς , εκει σημείωνε στο μικρό της τετραδιακι με το ασημενιο μολυβάκι, τη σειρά των καβαλιέρων της…

Στο συρτάρι με τα ασπρόρουχα , καλα διπλωμένο , φυλαγε το σάβανο της η θεία Ελένη…εκει το βρήκα την ώρα την κατάλληλη…μα υπάρχει αραγε κατάλληλη ωρα; Αυτά , α ναι , κι ένα κουτάκι με μια φουρκέτα μέσα , ένα μαντηλάκι , κι ένα χειρογραφο σημειωμα: της μαμάς…η φουρκέττα αυτή δηλαδη, βρισκοταν πριν απειρα χρόνια στον κότσο της πεθαμένης μου γιαγιάς που ούτε καν πρόλαβα να γνωρίσω; ΄και που τώρα ίσως δεν υπάρχει πια όχι ο κότσος ,αλλα ουτε καν η σκόνη της εκεί που βρίσκεται…και το μαντηλάκι μυρίζει ακόμα άρωμα….σίγουρα θα το ανανέωνε κάθε βδομάδα. Μένουν τα αρώματα, κι οι άνθρωποι χάνονται θαμμένες στο χώμα φουρκέτες..

ΜΑΘΗΜΑ

2009-06-19T05:43:00.022Z

Σ αγαπώ

Εσύ;

Μ αγαπάς;

Πρώτη εκδοχή

Τονίζεις κυρίως την πρώτη λέξη.Το πρόσωπο φωτίζεται από το εσωτερικό του φώς . Ουδεμία ανάγκη προβολέων η κινήσεων.Το σώμα πλήρες από τo αίσθημα που το κατακλύζει, κάθεται ήσυχο και περιμένει να δεχτεί. Τά μάτια λάμπουν. Οι κόρες διεσταλμένες κι έκπληκτες παραδίδονται σ αυτό που τις εχει αιχμαλωτίσει. Πού έρχεται από μέσα.

Δεύτερη εκδοχή

Τονίζεις τη δεύτερη λέξη.Το βλέμμα χρειάζεται εξωτερικό φώς, ισχυρό φώς να φωτίσει απέναντι το άλλο βλέμμα ,τόν άλλον.Την παραμικρή σύσπαση, την παραμικρή αντίδραση στην ερώτηση. Το σώμα με τάση προς τα μπρός, περιμένει.Το μισό κάθεται στη καρέκλα, το άλλο μισο είναι ετοιμο να σηκωθεί. Πάνω απ τα φρύδια, και στη φλέβα στη μέση του μετώπου παρατηρείται ένταση.

Τρίτη εκδοχή

Τονίζεις την τρίτη λέξη . Σάν σιωπή. Το πρόσωπο, με τάση προς τα πάνω. Κατ επέκτασιν αυτό που φωτίζεται κυρίως είναι ο λαιμός. Και τα ρουθούνια, που ανοιγοκλείνουν νευρικά , ερεθισμενα απ τον ηλεκτρισμό της ατμόσφαιρας.

σκόρπιες σκέψεις 3

2009-06-01T06:47:00.003Z

1 -φοβάμαι αυτή τη μικρή στιγμή

μετά τόν έρωτα.

που χορτασμένοι κυττιούνται οι εραστές

με μάτια θολά

και βλέπουν ο ένας στον άλλον

μια εκπληρωμένη υπόσχεση

και γι αυτό

κατα βάθος αδιάφορη. [Κι ας τό κρύβουν]

2-φοβάμαι την ανία.

Σέ στρέφει καί σέ απομακρύνει ταυτόχρονα

απ τον εαυτό σου.

Η μελωδία της-μιιά μονότονη νότα που επαναλαμβάνεται υστερικά.

Ο τόπος της- ενα χλιαρό μουντό τοπίο.

3-η ανθρώπινη φύση, δέν αντέχει πάνω από μιά απόλαυση τη φορά.

Δύο ταυτόχρονες απολαύσεις αντιστρατεύονται η μία την άλλη.

Ούτε δύο Θεούς.

σκορπιες σκεψεις 2

2009-05-10T08:37:00.006Z

1.Εχω παρατηρήσει, πώς πολύ συχνά, οι αργόσχολοι , οι πότες , οι κλοσάρ και οι ρέμπελοι γενικώς , οταν σηκώνονται να πάνε απο τόνα μέρος στο αλλο πηγαίνουν με πολλή βιασύνη , με στοχοπροσήλωση λές και τους πήρε και τους σήκωσε ο αέρας. Καθόλου αργά χαμένα και ράθυμα οπως θα περίμενε κανείς. Μπορεί να μήν εχουν-να μή ξερουν ακριβώς- που πάνε , αλλα διαχειρίζονται αυτό το αόριστο με το αισθημα του κατεπείγοντος.

2. Πρίν πολλά χρόνια , καλοκαίρι ξημερώματα , γυρνώντας απο κάποιο νησί περασα απο την Ομόνοια. Μόλις ειχαν φτάσει οι πρώτοι Αλβανοί μετανάστες. Τά ρούχα τους, το βλέμμα, η στάση του σώματος μου θύμισαν δικές μας φωτογραφίες του 50. Καθόντουσαν με βουβή απελπισία ακίνητοι σα δέντρα, σα νάχαν ριζώσει εκει στην πλατεία. Γύρισα σπίτι κι εκλαιγα με τις ωρες. Ακόμα εκεί ειναι. Κι εγώ συνήθισα.

3. Στίς παραβολές , μιά εννοια πού συναντάς πάρα πολύ συχνά με διαφορετικές κάθε φορά λέξεις , ειναι το ''σήκω'' , ''σήκωσε '' . Δυό που μου ερχονται πρόχειρα, η εγερση του Λαζάρου και ο παραλυτικός της Βηθεσδά. Σημαίνουν πολύ περισσότερα , αλλά σίγουρα μιλάνε και για το ''τέντωμα'' της ψυχής πέρα απο τα προφανή της ορια. Για κάποια δύναμη που- άμα της χαριστείς- σού χαρίζεται.

πρόβες εαυτού [σκόρπιες σκέψεις ]

2009-04-26T06:33:00.005Z

Χρόνια τώρα παρατηρώ με έκπληξη τον εαυτό μου, οταν μιλάει για κάποιο ρόλο που πρόκειται να υποδυθεί ,να λεει ΄΄αυτή΄΄ και συγχρόνως να δείχνει με το χέρι του εμένα την ιδια , και μάλιστα τη θέση της καρδιάς...οταν το συνειδητοποίησα τρόμαξα , μου φάνηκε εντελώς αφύσικο , σχεδόν διεστραμμενο..

Νομίζω [χωρίς και πάλι να μπορώ να το εξηγήσω εντελώς ] πως αυτή ειναι μια διαδικασία που μοιάζει με το μπιλιάρδο : αλλου χτυπας τη μπάλα ,για να βρείς τελικα τη σωστή δίοδο.

Υποδυόμενος πράγματα στα οποία ο ιδιος φαντάζεσαι πως εισαι ελλειματικός η που ξεπερνανε ακομα και τη φαντασία σου , υπάρχει η πιθανότητα να τα αναγνωρίσεις μέσα σου , μ ενα τρόπο καθόλου θεωρητικό, σχεδόν εμπειρικό , εστω και στο χώρο μιάς virtual πραγματικότητας.

Μου ειχε κάνει μεγάλη εντύπωση μια ιστορία που ειχα διαβάσει κάποτε : κάποιος πήγε σ ενα γέροντα, να του πει πως δεν μπορει ν αγαπήσει. Κι αυτος τότε του απάντησε: Να φέρεσαι σάν ν αγαπάς ,κι ειναι το ιδιο.

το μικρο και το μεγαλο

2009-04-22T21:03:00.004Z

Μπερδεύομαι.Πολύ μπερδεύομαι. Ακούω τα νέα , ο κόσμος κλυδωνίζεται επικίνδυνα. Στόν εσωτερικό κόσμο αντίθετα, ακρα του τάφου σιωπή ! Ενα ελλατωματάκι να θες νά παλέψεις, κάτι ν αλλάξεις, τίποτα βρέ παιδί μου. Κάθε μέρα ολα εκεί, σταθερά και αναλλοίωτα. Πραγματικές ανατροπές συμβαίνουν τόσο σπάνια μέσα εκεί , στα έγκατα ....Κουβαλάμε απο δω κι απο κεί τίς μουράκλες μας ιδιες κι απαράλλαχτες, και λίγο χειρότερες θα τολμούσα να πώ μέρα τη μέρα, εν μέσω λιμών σεισμών και καταποντισμών. Απαθείς, αναίσθητοι , αδιάφοροι ,αδρανείς , αμέτοχοι και γενικώς με ολα τα στερητικά α να στήνουν τρελλό χορό.Που ειναι ωρε αδέρφια ο εχθρός; εξω ειναι ; μέσα ; Να βγείς στούς δρόμους η να στριμώξεις κάπου τον εαυτό σου; Κάνω πότε τόνα πότε τ αλλο. Και πού και πού [γιά να μή το χοντραίνουμε] και καμμιά εκδρομή ....

Ραινερ Μαρια Ριλκε το βιβλιο της φτωχειας και του θανατου [απόσπασμα]

2009-04-09T12:18:00.003Z

..Οι μεγάλες πόλεις σκέφτονται μονάχα τόν εαυτό τους

και παρασέρνουν τα πάντα στήν αδηφάγα τους βιάση

θραύουν τη ζωή των ζώων σαν ξύλο ξερό

αναλώνουν λαούς ολόκληρους στή βάσανό τους.

Κι οι ανθρωποι υποδουλωμένοι σε μιάν επιστήμη κίβδηλη

πλανιούνται,εχοντας χάσει το ρυθμό της ζωής

κι επειδή ρίχνονται σε θόρυβους το ιδιο μάταιους

αποκαλούν πρόοδο το χνάρι που αφήνουν σαν το

γυμνοσάλιαγκα.

Επιδείχνουν την αναίδειά τους σαν εταίρες

και ζαλίζονται μες το θόρυβο του μέταλλου και

του γυαλιού...[εκδόσεις Ινδικτος ,μεταφραση Βασιλικη Παπαγεωργίου ]

ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΝΑΓΝΩΣΗ ΣΤΟ ΜΟΝΑΣΤΗΡΑΚΙ

2009-04-03T14:22:00.010Z

Ωραια ητανε...Σε πρωτη ευκαιρια θα προσπαθησω να ξαναγινει....

ΑΝΟΙΞΗ

2009-04-02T07:55:00.010Z

Μου αρέσουν τα κενα, τ αποσιωπητικα, οι κενοι χρονοι και χωροι , το μυστηριο το ανεξηγητο το ανειπωτο το αμορφο.

Μου αρεσει το σασπενς η προσδοκια η αρχη της επιθυμιας -οταν γεννιεται και δεν εχει ακομα προλαβει να γινει βασανιστικη

η να εκπληρωθει και να εξατμιστει

Μου αρεσουν οσα δε χωράνε οσα περισσευουν οσα κρυβουν μυστικα

μου αρεσει τo λευκo πανι που περιμένει να φυσήξει ο αέρας για να φουσκώσει και να ξεκινήσει

Μου αρέσει η εσωτερική εξέγερση οταν ακόμα δεν εχει γινει κυριολεξία, σπασμενη βιτρίνα.

Σημερα πήραν απ το σπίτι μου τον καναπέ να τον φτιάξουν.

Μ αρεσει ο αδειος χώρος που δημιουργηθηκε απ αυτη τη μετατόπιση , ανοιχτός σε αλλη διαταξη.

Ειναι αραγε τυχαίο που ακομα ξεχνάω να βαζω τους τονους στο word ;

Μ αρεσει η ποιηση , πιστεύω στη δυναμη της ψυχής και στους αγραφους νομους. Πιστεύω.

ΤΟ ΚΟΙΝΟ

2009-03-24T06:57:00.010Z

Χρόνια τώρα τους βλέπω απέναντι .Σειρές απο κεφάλια που στην αρχή κουνιούνται πέρα δωθε, μιλάνε μεταξύ τους σιγά , γυρίζουν δεξιά αριστερά, κουβαλάνε στις συσπάσεις του προσώπου την ενταση της μέρας, και λίγο λίγο ησυχάζουν, βυθίζονται….Συνήθως ριχνω απο ''κει πάνω ''μερικές κλεφτές ματιές, σαρώνω με το βλέμμα μου το τοπίο ενα γύρω, χωρίς να εστιάζω πουθενά συγκεκριμένα, μη ξεχωρίσω καμμιά γνωστή φάτσα και τρομάξω. Ετσι εβλεπα και τον κόσμο για πολλά χρόνια. Κλεφτά . Σαν ενα βουβό ''σύνολο '' που επρεπε να κάνω πολύ κόπο για να με αποδεχτεί . Που δεν ανήκα δικαιωματικά σ αυτο, που επρεπε να το κατακτήσω η να το πολεμήσω ..

Και τα σημαντικά συμβαίνανε μονο στον ελεγχόμενο μικρόκοσμο. Της σκηνής, του δωματίου μου , ανάλογα. Εκει κουβαλούσα σα μυρμήγκι τα ψίχουλα απ αυτές τις κλεφτές ματιές, κι επλαθα με το σάλιο μου ιστορίες δικές μου και ξένες δεμένες αξεδιάλυτα.

Το'' κοινό'' .Ο Γιάννης , η κυρία Ελένη , ο Νικος, που κουβαλάνε τις δικές τους ιστορίες, μπορεί και πιο σημαντικές απ αυτες που ηρθαν να δούνε. Τις δικες τους βουβές ιστορίες, που ισως να προσδοκούνε κρυφά να τις δούνε να παίρνουνε σάρκα και οστά πάνω στη σκηνή.

Μου πήρε πολλά χρόνια να μπορέσει το βλέμμα μου να εστιάσει, απο γενικό να γινει ειδικό , να μη φοβάμαι να κυττάζω κατάματα, κι αμα κυττάζω ,να προσπαθω να βλέπω ..

Οχι για να κλέψω κάτι που ισως να μου χρησιμέψει σε κάποιο ρόλο, κάπου, οχι απο την απέναντι πλευρά, αλλα ισότιμα . Δίκαια.

Ο Αλλος .Οι Αλλοι. Το πιο χαμένο μας στοίχημα........κι ομως η μόνη ελπίδα.

ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΠΟΙΗΣΗΣ

2009-03-20T16:05:00.002Z

Με αφορμή την παγκόσμια ημέρα ποίησης, Δευτερα 23 Μαρτίου στις 6.30 το απόγευμα , στήν πλατεία Μοναστηρακίου [απέναντι απο τον ηλεκτρικό σταθμό ] η Ολια Λαζαριδου θα διαβάσει αγαπημένα της ποιήματα. Μέλη της θεατρικης ομάδας 18 Μποφώρ , θα μοιράσουν σε αυτοκίνητα και περαστικούς ποιήματα της επιλογής τους

απο στομα σε στομα

2009-02-25T07:54:00.008Z

Γιατι αραγε τα ιδια λόγια , σε διαφορετικά στόματα να σημαίνουν τοσο διαφορετικά πράγματα; Μάλλον γιατί δέν εχει σημασία τόσο το τι ,αλλά το ποιός........

Αυτό ητανε που την εποχή της μόδας των ιδεολογιών μ εκανε πάντα τόσο δύσπιστη. Ακουγα ιδέες , ωραίες ιδέες ,αλλά εγω διψούσα για εναν οδηγο ζωής. Με οδηγίες συγκεκριμένες οπως στο θέατρο . Να σου δείξει καποιος εναν δρόμο που τον εχει περάσει ,που ξέρει ας πούμε πώς για να βγείς στο ξέφωτο πρέπει να προσέξεις εκείνη την κλειστή στροφη , τη λακκούβα δεξιά , πως θα σου πάρει τρία μερόνυχτα ,κλπ κλπ. Κι ηθελα ναχω στην τσέπη βότσαλα σαν τον Κοντορεβυθούλη , να τον σημαδέψω το δρόμο ,να μπορω να τον ξαναβρώ. Αυτο κάνουμε και στο θέατρο. Ακολουθουμε οδηγιες. Οδηγιες συνεχως. Δοκιμαζεις ξανα και ξανα ,ωσπου στο τελος χαραζεται ενας δρομος . Επιστρεφεις ξανα στην αρχη ,τον ξαναπερπατας , μεχρι να γινει λείος ,οικειος .

Φαίνονται αμέσως οι ανθρωποι που αυτο που σου λένε δεν ειναι μονο διανόημα αλλα βίωμα. Εγω πάντως τους καταλαβαίνω .Υπάρχει κάτι .. δεν ξέρω ...ενας εσωτερικός φωτισμός που στηρίζει τα λόγια τους. Που τούς δίνει βάθος και προοπτική. Ωραίες οι ιδέες ,αλλα ειναι λίγο σα να βλέπεις ενα ταχυδακτυλουργό να βγάζει απ το καπέλλο του ενα κουνελι. Εκείνη την ωρα λαχταράς ,αλλα μετά μένεις με αδεια χέρια.

ΜΙΑ ΝΥΧΤΑ ΣΤΟ ΚΑΤ

2009-01-23T19:43:00.006Z

Τον εφερε σε καροτσακι τρεις τα ξημερωματα. Με ανοιγμενο κεφαλι.

Χοντροκοκκαλος, κοντοκουρεμενος, 20-23 ετων. Ηταν πιωμενος, εκανε μπαμ. Κυττουσε γυρω του σα χαμενο κουταβι. Τον κυττουσα κι εγω -κλεφτα- [να κυττας τη δυστυχια του αλλου με περιεργεια ειναι φριχτη βια ] Ο φιλος του, κι αυτος πιωμενος ειχε ενα κασκετο χωμενο μεχρι τα ματια κι ενα μαυρισμενο ματι. Στην ερωτηση του γιατρου -που μενετε ; απαντησαν πουθενα.

''Πουθενα ;δηλαδη πως πουθενα;''

''Ε..σ ενα παρατημενο αυτοκινητο στην Αποστολου Παυλου..''

Μια γιαγια σ ενα διπλανο κρεββατι, με τον ορο στο χερι , μισανοιξε τα ματια και τους κυτταξε.

Ελα δω παιδι μου -μου εκανε νοημα- παρε απο την τσαντα μου δεκα ευρω και δωστους τα.

Τα πηραν και φυγαν μες τη νυχτα.

Για που; Για πουθενα.

Καθε νυχτα , μου ειπαν μετα οι γιατροι, φτανουν στο ΚΑΤ περι τους 10-15. Με ανοιγμενα κεφαλια, σπασμενα σαγονια , με τα μουτρα κιμα. Ανεργοι, αστεγοι, μεταναστες. Ερχονται αμιλητοι ,τους ραβουν ,και ξαναφευγουν αμιλητοι .

Στον τοιχο η τηλεοραση επαιζε σ επαναληψη μια εκπομπη για εξωγηινους. Αθεατος κοσμος.

Διπλα μας ειναι οι εξωγηινοι, μη τους ψαχνετε αλλου μουρθε να φωναξω στην παρουσιαστρια. Τοσο αθεατοι πραγματικα.

Κατα τις 5 το πρωι, μπηκε μεσα μια κοπελλα γυρω στα τριανταπεντε κρατωντας κατι ακτινογραφιες. Εμοιαζε φυσιολογικη , αν και κατι στο περπατημα της σ εβαζε σε υποψιες. Περπατουσε καπως λοξα , σα ναχε χασει το κεντρο βαρους της , σα τρελαμενος πλανητης που εχασε την τροχια του και βολοδερνει στο χαος.

Ειχε ξεκινησει απ το σπιτι της μ αυτες τις παλιες ακτινογραφιες , κι ηθελε οπωσδηποτε να τις κυτταξει ''τωρα αμεσως'' καποιος γιατρος. ''Μα που ειναι οι γιατροι ; Που ειναι ;'' με ρωτουσε συνεχεια κυτταζοντας με καταματα. Οι γιατροι δεν ερχοντουσαν , προφανως την ξερανε ,θα πρεπει να τους επισκεπτοταν συχνα, κι αυτη πηγαινε πανω-κατω με το ασταθες της βημα και φωναζε ''απαιτω ναρθουν οι γιατροι τωρα αμεσως'' . Οταν κουραστηκε, με τραβηξε απ το χερι ''Ελα , παμε εξω να καπνισουμε ενα τσιγαρο'' και -φερνοντας το προσωπο της πολυ κοντα στο δικο μου- '' Δεν την αντεχω αυτη τη μοναξια ρε παιδι μου, καταλαβες; ''

Βγηκαμε στο νυχτερινο κρυο, μου προσφερε τσιγαρο κι ηταν αλλαγμενη . Μου φεροτανε σα φιλεναδα , σα συμμαθητρια που ειχαμε κανει μαζι σκασιαρχειο. Σα παιδακι ητανε.

Τα χαραματα, οταν πια καταλαβανε πως δεν θ απαλλαγουνε ευκολα απ αυτην, μπηκε μεσα αποφασιστικα ενας ομορφος νεαρος γιατρος. Επαιξε το ρολο του τελεια. Κυτταξε σχολαστικα τις ακτινογραφιες ,απαντησε υπομονετικα σε ολες της τις ερωτησεις , και της εγραψε καποια φαρμακα [μαλλον ηρεμιστικα ]. Εκεινη τον ακουγε με ευλαβεια. Στο τελος του χαμογελασε και τον ρωτησε χαδιαρικα΄''πως σας λενε γιατρε;Α..Πολυχρονιου ε; θα το θυμαμαι...'' κι εφυγε λαμποντας λες και γυρνουσε απο ερωτικο ραντεβου.

η εκδρομη

2007-11-25T21:53:00.000Z

με τους αγαπητους μπερεκετη [kratimokatavasma] και κουκουζελη [aspripetraxexaspri] ,φτιαξαμε ενα μικρο-ας το πουμε ταινιακι-με λογο και μουσικη,βασισμενο σ ενα κειμενο του πετεφρη που μας αρεσε και των τριων,την εκδρομη.Bρισκεται σ ενα κοινο μπλογκ που φτιαξαμε για να το παμε,που λεγεται triaktini....εκει μπορει να το δει οποιος θελει,και να το σχολιασει-αν θελει-Εκει ειπαμε να βαζουμε κι οτι αλλο παρομοιο φτιαξουμε...[τωρα που πηραμε φορα!].... πολυ καλησπερα σας.

.. και ολιγη φθινοπωρινη ψυχαναλυση

2007-09-18T06:53:00.000Z

Εδώ ημουνα, εδώ, προσπαθούσα να συνέλθω απ τα αλλεπάληλα πλήγματα και τις συμφορές που μας βρήκαν,ωστε να μπορέσω να περάσω και σε άλλα θέματα. Ενα απ αυτά , ειναι ο προβληματισμός μου για το μπλόγκινγκ κι εμένα... Την άνοιξη, εντελώς αυθόρμητα, περίπου σαν παιδί που ανακαλύπτει ενα καινούργιο παιχνίδι, μπήκα μέσα στην ιστορία αυτή , χωρίς να το πολυσκεφτώ . Ετσι κι αλλιώς, δεν είμαι ο τύπος που πρώτα σκέφτεται διεξοδικά και θεωρητικά πριν δοκιμασει κατι, γιατι απλούστατα , δεν καταλαβαινω τιποτα! [Ισως ειναι και η διαστροφη του επαγγελματος , δεν ξερω]. Πάντως εμπειρικά καταλαβαίνω και σταθμίζω.... Νομίζω οτι το μπλόγκινγκ τελικά ,δεν ειναι ακόμα για μένα. [Να μεγαλώσω πρώτα λίγο !] Τι έννοω; Ναι , με καταδιασκέδασε, τους μήνες που κράτησε η ενασχοληση μου μ αυτο,αλλα και με σκλάβωσε, μου δημιουργησε -αρκετα μεγάλη θα την ελεγα- εξάρτηση. Κάθε τρεις και λίγο εμπαινα να δώ ποιος μπήκε,ποιος βγήκε , τι θα γραψω, τι θ απαντήσω κλπκλπ , και αντι για '' ανοιγμα'' που ειχα φανταστει πως θα κάνω, ειχα καταντησει να νοιωθω οτι παιζω με μανια ''φρουτακια'' . Αν σε αυτα ,προσθεσει κανεις και το οτι γραφω ακομα με τα δυο δαχτυλα, καταλαβαίνει τι γινότανε....Βλέπω αλλους,που το ελέγχουν πολύ καλά το πράγμα...πολύ πιο ψύχραιμα, αλλά σε μένα δε λειτούργησε ετσι. Θέμα χαρακτήρα[ πού να σας εξηγώ....]Θεωρώ οτι προς το παρόν, αυτος ο πρώτος κύκλος, η'' πρώτη επαφή'', εκλεισε -αλλα οχι οριστικά-Εχει πολύ ενδιαφέρον το πράγμα, αξιζει νομιζω να το παιρνει κανεις στα σοβαρά. Σ όσους πέρασαν κι απο δω, σ οσους μου αφιέρωσαν λίγο απ το χρόνο τους διαβάζοντας και απαντώντας, ενα μεγαλο ευχαριστω.Καλο χειμωνα και καλη ανταμωση. Θα συνεχισω να σας παρακολουθώ , απο τη σκοτεινή πλατεία....

σσσσσσσστ!

2007-07-13T05:07:00.000Z

Αιντε, πάμε να βυθιστούμε και λίγο στη σιωπή τώρα....Καλό καλοκαίρι σε ολους !

για να συνεχιστει το εργο

2007-07-04T10:09:00.000Z

.Οι θερμοκρασίες του μυαλού είναι ψυχρές,στηνουν τα πράγματα απέναντι, σε απόσταση παρατηρησης,εκει που το χέρι δε φτανει.''Εν παροξυσμω αγάπης κατανοησωμεν αλλήλους''…πάνω στη σκηνη,που είσαι συγκεντρωμένος μόνο σε ότι συμβαίνει εκείνη τη στιγμη,που η καρδιά χτυπάει πιο γρηγορα,που τον άλλον τον έχεις ανάγκη με τον πιο κυριολεκτικό τρόπο, για να συνεχιστεί το έργο, τα πραγματα,όλα,αποκτουν άλλο μεγεθος το πραγματικο τους ισως…εχουν περασει απειρα χρονια,κι όμως ακόμα θυμαμαι ένα αγγιγμα χεριων στη σκηνη,παντα τα δικα μου ήταν κρυα,παντα τα δικά της ζεστά…κάθε μερα,την ιδια πάντα ωρα,επανερχοταν η αίσθηση αυτή,ωσπου στο τελος,επαψα να εχω πια χέρια,ηταν τα χερια μας που μιλαγαν από μόνα τους τα ζεστακρυα μας χερια,που πιανόντουσαν σφιχτα ,ηταν η Σονια κι η Ελενα,που για μια στιγμή,για μια στιγμη μονο, ειχαν ξεχασει αυτά που τις χωριζαν κι ειχαν γινει ένα…

αν-επίκαιρα ποιήματα-Σοφία Κολοτούρου

2007-06-27T09:15:00.000Z

Βρήκα τυχαία στο βιβλιοπωλείο,μιά συλλογή ποιημάτων αυτής της ποιήτριας,που κυκλοφόρησε πρόσφατα.[Γεννήθηκε 1973, Αθήνα, λεει το βιογραφικό της] .Μ άρεσε. Νά ένα ποιήμα της-ενδεικτικά-...

Κρυπτοκτονία

Κρυπτοκτονία. Μαζεύω ένα πρωί τα πράγματά μου πείθω τους γύρω ότι έχω σκοτωθεί, εξαφανίζομαι από κάθε συντροφιά μου και κάθε σχέση, κοντινή ή δικτυακή. "Αγνοείται" ή "πέθανε" γράφει η ταυτότητά μου καθώς γυρεύω τη ζωή μου απ' την αρχή.

"Ναι, το βαρέθηκα", τους λέω "το παραμύθι να γίνω κάποιος και να φτιάξω τάχα -τα στερεότυπα που τρέφουνε τα πλήθη- να φύγω θέλω, να χαθώ μονάχα κι ότι παλιό να σβήσει μες τη λήθη μια νέα ζωή να ζήσω ήθελα να 'χα".

Και μου είπανε: "μπορείς ν' αλλάζεις πάντα, να φεύγεις κι όμως να είσαι εδώ- κάποια ταυτότητα άλλαξε ή κράτα, για μας δεν συμβολίζεις αριθμό. Το δρόμο πάρε, αυτή η την άλλη στράτα, η αγάπη μας σημείο σταθερό".

Χρόνια και χρόνια η αγάπη ειν' το σημείο -αρχή του κόσμου, τέλος του παντός. Περιστρεφόμαστε ένας ένας, δυο δυό σ' ένα παιχνίδι των σκιών και του φωτός ρόλους αλλάζοντας συχνά και προσωπείο δεν είμαστε ορισμένοι, ούτε αριθμός.

Κι όποιος μπορεί τους χίλιους ρόλους ν' αγαπήσει με χίλια πρόσωπα να μας αποδεχτεί, προς τον πυρήνα μαλακά θα μας ωθήσει, στο τέλος μας -στην κεντρομόλο αρχή.

23/6/2000

θρίλερ στο διάλειμμα.

2007-06-24T14:21:00.000Z

Βλέπω μια παράσταση,ωραία και καλά...Με σταματάει στο διάλειμμα κύριος,και με υφος- λιγο προσβεβλημένο να το πώ...λίγο αυστηρό- μου λέει: Kυρία Λαζαριδου καλησπέρα.Ημουν προχτες στην παράστασή σας. Εγω: A μαλιστα... Εκεινος: Μά γιατί το κάνατε αυτό;΄ Εγω[ψελλίζοντας] Ποιο;΄ Εκεινος: ημασταν μια παρέα θεατρόφιλων,κι αυτό σχολιάζαμε ολοι μετά, ολοι εμεις που τόσα χρόνια εχουμε συνηθίσει το υφος,την αισθητική σας...αυτή η παράσταση ηταν εκτός! Κι αυτό το [εδώ εψαχνε τη λέξη]...ιδίωμα που χρησιμοποιούσατε...συγγνωμη κιόλας για την παρατήρηση.. Είπα κάτι τού τύπου'' Τι να σας πώ, σεβαστή η γνώμη σας,αλλα διαφωνώ, εμένα μου αρεσε αυτό που έκανα, γι αυτό εξ αλλου το έκανα...'' κι απομακρύνθηκα. Τρέχοντας. Συμβουλές προς φιλοθεάμον κοινό: 1.Αφηστε τον καλλιτέχνη στην τρέλα του. 2. Κρατήστε για τον εαυτό σας και τους φίλους σας, τα θετικά κι αρνητικά σχόλια [Ετσι κι αλλιως θα υπάρχουν κι απο τα δύο ακόμα και στό απόλυτο αριστούργημα] εκτος εαν ζήτε απο τη δουλειά αυτή[ αν ειστε δηλαδή επαγγελματίας κριτικός] η εαν ερωτηθείτε. .3. Μή ξεχνάτε πως ο καιρός του σχολείου εχει παρέλθει, και μην κάνετε παρατηρήσεις. Κανείς δεν οφείλει να απολογηθεί. 4. Μπορεί εσεις να εχετε κάπου κατατάξει μέσα σας τον τάδε η δείνα καλλιτέχνη,[να θέλετε π.χ. να τον βλέπετε να παίζει εσαέι τη Μπλάνς Ντυμπουά με δάκρυ κορόμηλο] αλλα συγκρατείστε το φαντασιακό σας! Ισως κι αυτός ο έρμος κατι να ψάχνει, κατι άλλο απ αυτό που εσεις εχετε στο μυαλό σας. Δώστε του λίγη ευρυχωρία , λίγο τόπο μέσα σας να σας εκπλήξει, να εκπλαγεί ....να παραμείνει με δυο λόγια ζωντανός κι οχι η αγαπημένη σας -εστω-μούμια...5. Και κυρίως: KEEP COOL .Μη ξεχνάτε,μια παράσταση ηταν μόνο, οχι το τέλος του κόσμου!

Ενα ποιημα,και καποιες -ισως λιγο απλοικες,αλλα δεν πειράζει-σκεψεις

2007-06-21T07:15:00.000Z

Μα τι ωραία που ειναι τα ποιήματα....Διαβάζεις μερικές φορές κάτι,μιά φράση,και σου εξηγεί τον κόσμο μ ενα τρόπο τόσο βαθύ,τόσο απόλυτο...Διάβασα ας πουμε προχτές,ενα ποιήμα που π οτι φαίνεται ειναι πολύ γνωστό ,[αλλα που εγω δεν το ηξερα] ,και πραγματικά αλλαξε ολη μου τη μέρα,ηταν σα να ''δικαιώθηκε'' μέσα μου μια φωνή, να βρήκε τα λόγια ...Ειναι στα αγγλικά,δεν μπόρεσα να βρώ μετάφραση,και δεν τόλμησα φυσικά να το επιχειρήσω εγω... Ειναι του W.WORDSWORTH .Mιλάει για κάτι που δεν περιγράφεται ευκολα...για το πως χοροπηδάει,τινάζεται,λαχταράει μερικές φορές η καρδια για πράγματα που το μυαλό δεν μπορεί να τα δεχτεί,η που θεωρουμε οτι ειναι ανεδαφικά,που δε χωράνε μεσα στον κοσμο της πραγματικότητας.....Κι ομως,αυτό το πετάρισμα,που οταν ειμασαν πιο μικροί ηταν ισως η φυσική μας κατάσταση, μπορει να ειναι οτι πιο αληθινό περιέχει αυτό το -κατα τ αλλα- ψοφίμι που κουβαλάμε...Μπορεί να ειναι ο ιδιος ο Θεός μεσα μας....

My heart leaps up when I behold A rainbow in the sky: So was it when my life began; So is it now I am a man: So be it when I shall grow old, Or let me die! The child is father of the man; [το παιδι ειναι ο πατέρας του ανθρώπου....] And I could wish my days to be Bound each to each by natural piety.

νίσυρος

2007-06-16T05:59:00.000Z

Μου ζητήσανε απο κάπου,να γράψω για ενα αγαπημένο μου μέρος..Νάτο ! [για οσους κάνουν τις διακοπές τους νωρίς,αν και τελευταια παρατηρω πως κατι καποιες ταινιες που γυριζονται εκει ,κατι τονα κατι τ αλλο,τεινει να γινει της μοδας... ]

Υπάρχουν μέρη που έχουν γίνει πια καρτ-ποστάλ. Πηγαίνεις και αυτόματα αισθάνεσαι τουρίστας. Στον ίδιο σου τον τόπο. Αισθάνεσαι πως πρέπει να ντύνεσαι σαν τουρίστας,να φέρεσαι σαν τουρίστας, να σκέφτεσαι σαν τουρίστας… Λίγα είναι πιά τα νησιά που σου κάνουν χώρο, που σου επιτρέπουν να κάνεις κι εσύ μέσα σου αληθινό χώρο για να τα πλησιάσεις, να τα αγαπήσεις γι αυτό που είναι, κι όχι γι αυτό που λέει πως είναι ο τουριστικός οδηγός. Η Νίσυρος είναι ένα τέτοιο νησί ,κι αυτός είναι ο λόγος που αμέσως με τράβηξε. Είναι –πως να το πω;΄- κάπως χύμα. Ολα της είναι ωραία, αλλά τίποτα δεν έρχεται πιεστικά προς εσένα, όλα περιμένουν να πας εσύ προς αυτά,να τα ανακαλύψεις. Υπάρχει διάχυτη μια γλυκιά ακαταστασία .Μπορεί ας πούμε να κολυμπάς, και δίπλα σου στην παραλία να βολτάρουν αγελάδες και βόδια. Η να κάνεις περίπατο και να βρίσκεσαι μπροστά στο σκελετό ενός παρατημένου φορτηγού που από μέσα του βγαίνει ένα δέντρο που έχει φυτρώσει εκεί … Υπάρχουν πολλά Hot-spots στη Νίσυρο, όπως το Ηφαίστειο, η πλατεία της ηλικιωμένης με το καφενείο του Αντρίκου, Η Π αναγία η Σπηλιανή, τα Λουτρά, οι Χοχλάκοι, Ο Εμποριός, τα Νικιά ….. όμως δεν είναι αυτά που την κάνουν ξεχωριστή τουλάχιστον στα δικά μου τα μάτια. Ωραία μέρη υπάρχουν παντού. Αγαπησιάρικα όμως όχι. Τι ακριβώς σημαίνει αυτό δεν εχω ιδέα. Όμως κάθε φορά που φτάνω εκεί, χαράματα συνήθως, νοιώθω στην καρδιά μια ζεστασιά σα ν αγκαλιάζω το αχτένιστο, αγουροξυπνημένο κεφάλι κάποιου πολύ δικού μου.

ευστροφία ,γνωση...κλπ,κλπ

2007-06-10T17:18:00.000Z

Τις προάλλες, διάβασα σε κάποια εφημερίδα ,ένα τρομερά εύστοχο άρθρο, που αναφερόταν σε κάποια εκπομπή της τηλεόρασης για τίς πλαστικές επεμβάσεις. Απ οτι καταλαβα,, η εκπομπή αυτή, ήταν του στύλ που μπορεί κανείς να φανταστεί…. …[.Ακόμα και το να έχει κανείς πεταχτά δόντια, ήταν σχεδόν ατόπημα!] Ο συγγραφέας του αρθρου, μιλούσε γιά πράγματα που σπάνια τα ακούμε ,τα διαβάζουμε, τα θυμόμαστε .. Οπως ας πούμε για το τί ειναι στ αλήθεια το ωραίο, και τί είδους ομορφιά ειναι[αν είναι] αυτή που επαγγέλλονται οι πλαστικές επεμβάσεις. Κάποια στιγμή, αναφέρθηκε και σε κάποια ηθοποιό που -απ ότι είπε- ηταν κι αυτή καλεσμένη στην εκπομπή, σαν εκθεμα, σα δείγμα, ‘’την παρουσίασαν οπως δειγματίζουμε ενα προϊόν με παραποιημένη ημερομηνία λήξης’’ αυτα ηταν τα λόγια του…

Το άρθρο μου άρεσε. Πήρα την φίλη μου Α να της πω να το διαβάσει, της διάβαζα αποσπάσματα, ωσπου ξαφνικά κολλήσαμε: Πως γίνεται ένα κείμενο, που λέει τόσα σωστά, τόσες αλήθειες, που μιλάει τελικά για την ιερότητα του ανθρώπινου προσώπου, να είναι ταυτόχρονα τόσο σκληρό; Να αναφέρεται ονομαστικά, να σχολιάζει τόσο ανελέητα μια γυναίκα που όσο κι αν η ίδια πήγε και στήθηκε εκεί πέρα, στο κρεοπωλείο, που δεν ήταν δηλαδή ικανή να προστατέψει η ίδια τον εαυτό της, ωστόσο είναι κι αυτή θύμα…Του ίδιου φόβου που όλοι μοιραζόμαστε [και που ο καθένας τον διαχειρίζεται όπως μπορεί] του φόβου του θανάτου και του χρόνου…Τι θέλω να πω με όλα αυτά;΄ Ότι διαβάζω πολλές φορές κείμενα έξυπνα, που λένε αλήθειες , καθόλου αυτονόητες αλήθειες, αλλα σπάνια βλεπω μέσα τους αυτό το ΄΄άλλο΄΄ πνεύμα, το΄΄ άλλο΄΄ ηθος, να πιστοποιεί τα λεγόμενα…Αυτό είναι κάτι που πάντα με προβλημάτιζε : Γνώριζα ας πούμε κάποιους ανθρώπους που οι απόψεις τους, τα επιχειρήματα τους μ ενθουσιάζανε, με κεντρίζανε, αλλα πολύ λίγους συνάντησα που το κυριώτερο τους επιχείρημα να είναι η ίδια τους η ζωή….Κι επειδή –είναι η φύση μου ετσι- αυτό που πάντα έψαχνα κατά βάθος ήτανε ν ακούσω ,να μάθω πράγματα που θα με βοηθούσαν να ζήσω τη ζωη μου πιο αληθινά και ολοκληρωμένα, σε τετοιες συναντήσεις, πάντα υπήρχε μεσα μου μια φωνίτσα δύσπιστη που ελεγε [με την αφέλεια μικρού παιδιού, εστω..]: Μα καλά, όλα αυτά τα ωραία που μας λές, πώς και δε σε βοηθήσανε εσένα να είσαι πιο μαλακός, πιο συμφιλιωμένος, να ζεις καλύτερα; Σε τι σού χρησίμεψε ολη αυτή η γνώση;

Διάβασα βέβαια και σ ένα ποιήμα του Auden,την Ατλαντίδα, το στίχο: …….κουβέντιασε τότε με τους σπιρτόζους της λογίους,ανθρώπους που εχουν αποδείξει πώς σαν την Ατλαντίδα τόπος δεν μπορεί να υπάρχει.Τη λογική τους μάθε,μονο σημείωσε το π’ως η ευστροφία τους του νού,προδίνει μια τεράστια ψυχική οδύνη .Αυτοι ετσι θα σου μάθουνε τους τρόπους να αμφιβάλλεις ώστε να μπορέσεις να πιστεύεις…[μετ.αντ.Δεκαβαλλες] και κατάλαβα και μερικά ακόμα πραγματάκια…όπως ότι ναί, προσωπική υπόθεση του καθενός είναι η πίστη του, αλλα παρ όλα αυτά ,εμενα ,[hardcore κουλτουριάρα ούσα,] μου πήρε πολύ καιρό ν αρχίσω να διαισθάνομαι τη μόνη και σίγουρη αλήθεια: πολλά λέμε, πολύ λίγα ξερουμε, λίγο αγαπάμε, λιγα μπορούμε και λίγα κάνουμε…

σε λίγες μέρες πάλι κοντά σας

2007-06-03T08:42:00.000Z

ΕΚΤΕΛΟΥΝΤΑΙ ΕΡΓΑ

μαύρο γάλα

2007-05-29T10:19:00.000Z

Mαύρο γάλα του πρωινού,σε πίνουμε τη νύχτα

Σε πίνουμε το πρωί και το μεσημέρι

Σε πίνουμε το βράδυ

Πίνουμε όλο πίνουμε….[Paul Celan μετ.Ολγας Βοτση]

Ο δρόμος μου για την πρόβα, περνάει από τη Σοφοκλέους .Κάθε μέρα δυο μήνες τώρα,σε διαφορετικές κάθε φορά ώρες, περνώντας εξω από το κέντρο σίτισης Αστέγων του Δήμου Αθηναίων, βρίσκομαι αντιμέτωπη με το ίδιο πάντα θέαμα :Τον χορό της πρέζας…[Ξέρετε αυτόν το χορό που κάθε του βήμα σε φέρνει και πιο κοντά στον τάφο σου] . Σ αυτή την άλλη πόλη, την -από την Ομόνοια και κάτω-άπειροι άνθρωποι τρεκλίζουν στριμωγμένοι, αλλοι μισοόρθιοι,αλλοι εντελώς στη μέση του δρόμου. Πέφτουν απάνω σου καθώς προσπερνάς. Bιαστικός. Σιχαίνεσαι και λίγο, φοβάσαι μήπως σε ακουμπήσουν και ακουμπώντας σε ξυπνήσουν και τα δικά σου τα σκοτάδια. Καθώς απομακρύνεσαι, από απόσταση ασφαλείας πια, σκέφτεσαι ξαφνικά: Μά καλά πως είναι δυνατόν να μου φαίνονται όλα αυτά που βλέπω κανονικά, φυσιολογικά ; Πώς το καταφέρνω αυτό; Κι έπειτα απομακρύνεσαι κι άλλο, κι επειδή δεν βρίσκεις και κάτι άμεσο, απτό και συγκεκριμένο να κάνεις, κι επειδή έτσι είναι η ανθρώπινη φύση, τα λές στους φίλους σου, σου λένε τι ευαίσθητος που έισαι, τα λές στο μπλόγκ σου, τα χρησιμοποιείς στους ρόλους σου ,κι έπειτα τα ξεχνάς. Τοσο πολύ τα ξεχνάς που- σε στιγμές έξαρσης-φτάνεις να φαντάζεσαι πως ναί βρέ, για τα μεγάλα, τα ωραία και τ αληθινά εισαι φτιαγμένος…

μπλόγκινγκ...

2007-05-26T08:18:00.000Z

Ασχετο, αλλά νοιώθω την ανάγκη να το πω. Κυττάζω το sitemeter ,και βλέπω οτι χτές ας πούμε, περάσαν απ το blog μου 25 άτομα, κάποιοι μάλιστα μπαίνουν στον κόπο ν αφήνουν και σχόλια...δεν το θεωρώ καθόλου αυτονόητο, μου δίνει μεγάλη χαρά. Μπορει αυτό που λέω να φαίνεται υπερβολικό για κάποιον που ανήκει στον...κόσμο των θεαμάτων, ομως ειναι αλήθεια,γιατι αυτη εδω η δραστηριότητα, ειναι για μένα κάτι πολύ πιο προσωπικό , και εντελώς καινούργιο. Φαντάζομαι οτι αυτη η πρώτη'' φόρα'' με τόν καιρό χάνεται, στερεύει, το εχω διαπιστώσει κι απο αλλα μπλόγκς , ειναι η έξαρση του πρωτάρη, μάλλον κάποια στιγμή θα φύγει και εντελώς, αλλά τι πειράζει....πειράζει; Οσους περνάτε κι απο δώ,σας ευχαριστώ, και πέστε και καμμιά κουβέντα, γι αυτό τα κάνουμε ολα...

τα δέντρα της Ομόνοιας

2007-05-25T20:12:00.000Z

Αυτά τα δεντράκια γείρανε, μαραίνονται αργά και σταθερά. Το φώς του ήλιου δεν τους κάνει καλό.Τά στεγνώνει, τα καίει...Κι οι ρίζες τους δεν μπορούν να πάνε βαθειά, να βρούν το νερό γιατί η πλατεία Ομονοίας έχει παντού τσιμέντο.Απλώνουν τα κλαδιά τους σε αυτοκίνητα και περαστικούς .Ζητάνε σα να μη ζητάνε .Όταν ο αέρας φυσάει, τρέμουν και αφήνουν να πέσουν κάτω λίγα απ τα τελευταία τους φύλλα. Κίτρινα, αναιμικά .Μόλις πας να τ ακουμπήσεις γίνονται θρύψαλα. Τις νύχτες μιλάνε, λένε : Μήπως εχεις ενα ευρώ, φιλαράκι;

κυρία Νοταρά, καλημέρα .

2007-05-23T08:45:00.001Z

Δεν ξέρω γιατί μουρθε στο μυαλό σήμερα, μαζί με τη βροχή,η Σαπφω Νοταρά. Τήν είχα κάποτε γνωρίσει. Στο ιδιο καμαρίνι. Φορούσε συνήθως ένα πορτοκαλί νάυλον φόρεμα που άνοιγε με σούστες. Μας είχαν βάλει μαζί για να τη βοηθάω ν αλλάζει. Όταν μιλούσε, ήταν σα να σου καρφώνει στο μυαλό πρόκες . Μου είχαν πει[δεν ξέρω αν ήταν αλήθεια] πως στις πρεμιέρες έστελνε στον εαυτό της λουλούδια. Εμπαινε,και παράγγελνε πάντα απ το μπάρ έναν διπλό μέτριο. ‘’Τρίχα έπεσε στον καφέ,κάτι θ ακούσω’’…μουλεγε. ‘’ή.. Εγω θα πεθάνω μόνη,σαν αγριόγατος.’’. Κι έτσι έγινε. Φύλαγε στο σπίτι της σε χαρτόκουτα όλα τα αποκόμματα απ τις ταινίες που είχε παίξει. Μετά την παράσταση, καθόταν συνήθως κι έτρωγε στο γωνιακό σουβλατζίδικο. Ένα βράδυ την κάλεσα και φάγαμε οι δυο μας σε μια ταβέρνα στη πλατεία Βικτωρίας, τα Τρία αδέλφια. Την παρατηρούσα κρυφά πάνω απ τά πιάτα με περιέργεια ,και κάποια αμηχανία. Μου φαινόταν παράξενη, ανοίκεια, αλλά - παρόλο που δεν ήξερα ακριβώς γιατί- τη σεβόμουν. Τη φοβόμουνα και λίγο. Ειχε ήδη τότε γίνει κάπως κάλτ. Κάποιοι λογοτέχνες.ο Τσαρουχης ,ηταν φίλοι της.

AΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ

….Πέθανε εντελώς μόνη και αβοήθητη, σε διαμέρισμα που διέμενε επί της πλατείας Κουμουνδούρου, σημερινής πλατείας Ελευθερίας, στον αριθμό 22, το ενοίκιο του οποίου πλήρωνε κάποιος νέος επιχειρηματίας, άλλοτε μικρός θαυμαστής της που έμεινε όμως άγνωστος. Τη βρήκαν δύο ημέρες αργότερα μετά από αναζήτηση από παρακείμενο εστιατόριο που συνήθιζε να πηγαίνει…….

2007-05-21T15:07:00.000Z

Αμα σ αρέσει το εργο,δε φχαριστιέσαι το χωνάκι.

Αυτή ηταν η πρώτη [και τελευταία !] φιλοσοφική μου σκέψη. Την βρήκα γραμμένη με στρογγυλά γράμματα, σ ένα παλιό τετράδιο. Θυμήθηκα τα πεύκα ,τη γλυκιά βραδινή κούραση από τις ποδηλατάδες και τα μπάνια.

Το καλοκαιρινό σινεμά στο Ξυλόκαστρο. Τις ελληνικές ταινίες , το απαραίτητο παγωτό χωνάκι πρίν την προβολή και την προσπάθεια μου να συνδυάσω τις δυο απολαύσεις . Μάταια! Όταν με συνέπαιρνε το εργο, έγλυφα μηχανικά το παγωτό. Όταν αντίθετα ήταν βαρετό, μου έμενε τουλάχιστον η αλλη απόλαυση ….Την απόλυτη χαρά κυνηγούσα, όμως μ έτρωγε η αγωνία! Γρήγορα το κατάλαβα: Δυο χαρές μαζί δεν τις χωράει ο άνθρωπος… Kαι κάτι ακόμα: όλα τα πράγματα όσο και να λάμπουν, κρύβουν μέσα τους τη στιγμή που θα λυώσουν σα παγωτό χωνάκι..

2007-05-19T14:19:00.000Z

Xρόνια τώρα,

Από σκηνή σε σκηνή

λέω μέσα μου στον ιδανικό θεατή:

Για πρόσεξε κι αυτό- Το ειδες΄;

Εκείνη τη μικρούλα στιγμή;

Το χρατς το άκουσες που έκανε το χαρτί;

Τα βλέφαρα που γείρανε κομψα;΄ Τα χέρια πως αγγίζανε απαλά;

Χρόνια τώρα,κι εμαθα τον τρόπο να μη δείχνω καθόλου τον κόπο.

αστερια, κουνελια....

2007-05-16T20:04:00.000Z

Tα κουνέλια όταν είναι μικρά

Κυττουν μ απορία τα αστέρια:

δεν πηδάνε δεν τρέχουν,

Δεν έχουν αυτιά;

.........................

Τα αστέρια γελάνε

Μα τι να πουν

Αστέρια κουνέλια σκυλιά και γατιά

Άλλη γλώσσα μιλάνε

τον κόσμο αλλιώς εξηγούν.

ενα ονειρο

2007-05-15T15:09:00.000Z

Τό πάρτυ δέν ελεγε νά τελειώσει.Κοιμήθηκα στον ξένο καναπέ. Aνοιξα τήν πόρτα καί βγήκα εξω πατώντας μέ ασπρα παπούτσια πάνω σέ γυαλιά.Ο δρόμος πού ακολουθούσα ηταν σχεδιασμένος μέ κιμωλία.Απ οπου περνούσα η ατμόσφαιρα αραίωνε σά νάχε στάξει νερό .Κάθε σπιθαμή γινόταν τεράστια κάθε μικρή κίνηση λαμπερή ακριβώς οπως στό slow motion. Yπήρχε ρυθμός. Μέσα μου. Μιά αόρατη μπάντα . Οδηγούσε τό κάθε μου βήμα μέ συνοχή καί αρμονία.Τίποτα περιττό, τίποτα γιά πέταμα. Ολα μέρη ενός σχεδίου πού τώρα φανερωνόταν. Κομμάτι κομμάτι. Καταλαβαίνω χωρίς νά σκέφτομαι.Αισθάνομαι μόνο,παρατηρώντας τήν τροχιά μου ανάμεσα σε αυτοκίνητα, πεζοδρόμια, βλέμματα περαστικών. Βλέμματα. Κι εγώ,χωρίς να κυττάζω,βλέπω.Γυμνά τά φαινόμενα χωρίς εξήγηση.Καί στό βάθος τους μιά σιωπηλή παρουσία πιό αληθινή από τά ιδια. Στό τέρμα τής Σκουφά συναντώ τή θάλασσα. Γαλάζια νερά;΄Τετοια ωρα;΄Εδώ; Βουτάω καί μέ μεγάλες απλωτές κατευθύνομαι πρός τό σπίτι μου. Στo χέρι μου βαστάω σφιχτά τό κλειδί.

google -earth

2007-05-14T05:44:00.000Z

Σκέψου λέει να ειχαμε καταπιεί το Google earth! [Φαντάζομαι ολοι ξέρουμε πια τι ειναι ....] Τσακώνεσαι ας πούμε με κάποιον,γι αυτά που συνήθως τσακώνονται οι ανθρωποι, και ενω κυττάς τον αλλον εξαλλος απο θυμό, τραβάς το δεξι σου αυτί,κι αρχίζεις ν απομακρύνεσαι..αλλάζει ταυτόχρονα και το soundtrack.....Πάς λίγο πιο πάνω,και το πλάνο ανοίγει. Βλέπεις εσένα και τον αλλον μαζι...βλέπεις το χώρο..και μέσα του δυο ανθρωπάκια που κάτι λένε...με εντονο υφος. Πας ακόμα πιο πάνω,και τί βλέπεις; ΄Δυο κουκίδες και γυρω αυτοκίνητα,σπίτια,αλλους ανθρώπους,αλλους,αλλους...που ζούνε αλλα γεγονότα, αλλα δράματα...Ακόμα πιο ψηλά και τά δράματα εχουν ξεχαστεί .Δεν υπάρχουν πια ηχοι,μονο μιά πηχτη σιωπή....Κυττα βρέ παιδί μου πως ειναι απο ψηλά η Ελλάδα ....ο πλανήτης..Απο κάτω πρός τα πάνω κυττάζουμε ολοι, αλλά απο πάνω προς τά κάτω;Απο πολύ πολύ πιο πάνω απ οτι μπορώ να δω εγω τώρα; Με το Google -σύμπαν του Θεου ας πούμε; Ουφ ,δέν αντέχω αλλο αυτές τίς σκέψεις ,θά τραβήξω το αριστερό μου αυτί. Πρίν κατέβω..γιά νά ρίξω μια ματιά στο Μανχάτταν να δώ τι γίνεται κι εκει, εχει κίνηση αυτή την ωρα;Και στήν Αλάσκα; Δέ μπορω ν αντισταθω στον πειρασμό, θα πεταχτώ μια στιγμούλα ....Φρρρρτ,νάμαι πάλι στο σημείο μηδέν! Μά που πήγε αυτός που τσακωνόμουνα; Μάλλον βαρέθηκε να περιμένει και εφυγε !

2007-05-11T05:45:00.000Z

Απο μέσα προς τα εξω Απ εξω προς τα μέσα Αν το καλοσκεφτείς, αυτές οι δύο φράσεις δέν ειναι ολη μας η ζωη;

'' ΕΡΩΣ ''

2007-05-09T15:44:00.000Z

Κάποτε, βρέθηκε στά χέρια μου, αυτό τό ποιήμα τού Πεντζίκη. Αυτός που μού τόδωσε μου ειχε πει οτι ηταν ανέκδοτο...ποιος ξέρει... Ενα δεύτερο ποιήμα, ειναι ο τρόπος πού αυτός ο ανθρωπος σχημάτιζε τίς λέξεις...Τά ξ του,τα θ του, οι περισπωμένες του, ειναι σάν ανθισμένοι κήποι. Μπορείτε νά τους φαντάζεστε καθώς θά διαβάζετε.... Ο πεθαμένος ανθρωπος ειν ενας λίθος πολύτιμος , αυτόν εχει τό ζώο στήν καρδιά αντικρύζοντας τόν αφέντη του, δίχως καμιά αλλη δυνατότητα πάρεξ τή σιωπή, στό δάσος τό μεγάλο οπου ευωδιάζει η χαρά. Η ελπίδα δέ σημαίνει κατοχή τού πολύτιμου, απλώς ειν η λαχτάρα στό αντίκρυσμα τού θησαυρού, αρκεί μέσα στόν κόσμο τό βλέμμα αυτό γιά τή φιλία, που σμίγει γυμνές τίς ψυχές εξω απ τίς κάμαρες. Ο δρόμος τών ψυχών που σμίγουν ειν ολο ευωδιές, απ τίς ουσίες που τό δάσος αποστάζει τίς φυτικές, εξω απ τά οργανα σχηματίζοντας αναπαύσεις ρυθμικές, πού απ τά κλώνια η αγάπη κρεμά αιώρες ευφρόσυνες. Τό εσύ καί τό εγώ απλωμένα εκει ονειρεύονται, μέσα στή σκοτεινή πολλαπλότητα τών σωμάτων τόνα με τ αλλο, τήν πολύτιμη του λίθου διακρίνουν ποιότητα, ο ενας μέσα στα μάτια τα ζωντανά αφέντης του αλλου.

τολστόι

2007-05-08T06:40:00.000Z

Διάβασα κάτι πολύ ωραίο στό ημερολόγιο πού κρατούσε ο Τολστόι [ ημερολόγιο τής χθεσινής μέρας τό λέει καί πού πολύ πιθανόν νά τά εγραφε ολα αυτά στό μπλόγκ του αν υπήρχαν τότε] Λέει πώς η συζήτηση ως απασχόληση είναι μιά ανόητη εφεύρεση, καί πώς δέν είναι καθόλου η ελλειψη πνεύματος πού σκοτώνει μιά συζήτηση, αλλά ο εγωισμός.'' Συμβαίνει ν ανοίγει μιά συζήτηση μεταξύ δύο ατόμων, πού τούς απασχολούν κοινά ζητήματα. Οσο η κουβέντα παρατείνεται, τόσο ο ένας απομακρύνεται από τόν αλλον,μέχρι τού σημείου ο καθένας νά συνειδητοποιήσει οτι δέ μιλάει πιά,αλλά κάνει κήρυγμα μέ αποδέκτη τόν ιδιο του τόν εαυτό, ενώ,κάνοντας τό ιδιο,ο συνομιλητής του δέν τόν ακούει! Οι ανθρωποι , οταν αρχίζουν νά συζητάνε, μοιάζουν μ αυτό τό παιχνίδι μέ τά αυγά- Πάρτε δυό αυγά,βάλτε τα παράλληλα κι αφήστε τα νά τσουλήσουν πρός τά κάτω σέ μιά κεκλιμένη επιφάνεια. Στήν αρχή θά πηγαίνουνε δίπλα δίπλα,αλλα μετά ,τό καθένα θά πάει εκεί πού τό πάει η μύτη του''...[χα! η μύτη του!Μού ηρθε στό μυαλό μιά πολύ αστεία εικόνα,μέ πολιτικούς καρτούν,πού καθώς συζητούν,μεγαλώνουν οι μύτες τους!Μερικοί μάλιστα,μοιάζουν εντελώς μέ αυγά........νά τάδειχνε αυτά η τηλεόραση,νά κάτσεις νά δείς ,νά τό ευχαριστηθείς βρέ παιδί μου...]

Γνωριμίες καί αισθήματα

2007-05-07T15:49:00.000Z

Γνώρισα εναν αντρα.Εναν ''κανονικό '' αντρα. Στή μέση ηλικία. Δουλεύει πολύ. Δέν εχει χρόνο νά μέ βλέπει. Μιά, δυό φορές τή βδομάδα. Δέν εχει ορατές ρωγμές. Μόνο πονοκεφάλους στήν αλλαγή τών εποχών. '' Εμπλεξα καί σήμερα ''μουλέει,'' μή μέ παρεξηγείς''...Δέν τόν παρεξηγώ. Κυττάζω τήν ανοιξη νά φεύγει απ τό παράθυρο, τά χρόνια νά φεύγουν απ τό παράθυρο...Σκεφτομαι πώς δέ γινεται ν αναλάβω τή ζωή του γιά λογαριασμό του, κι ετσι δέν ξέρω τί νά τού πώ, τί νά κάνω.Μουρχεται μόνο νά τού ζητήσω συγγνώμη. Συγνώμη πού δέν ειμαστε χρονια παντρεμένοι,νά εχουμε γεράσει,νά μ εχει βαρεθεί λίγο ,νά μήν εχει πιά κανένα λόγο νά διεκδικεί τόν αληθινό χρόνο, κι ετσι ανενόχλητος νά δουλεύει..νά δουλεύει πολύ. ......................................................................................................................................................................... Αυτά τά ωραία εγραφα πρίν δέκα-δεκαπέντε περίπου χρόνια,οταν πίστευα πώς ειμαι τό πιό σημαντικό πράγμα στόν κόσμο,[ βρέ μπάς καί ειμαι τελικά;΄Τό παλεύω ακόμα......] καί πώς ο αληθινός χρόνος κάποιου ειναι φυσικά, αποκλειστικά καί μόνο ο χρόνος τού αισθήματος μας.Καί δέν εβλεπα μέσα στήν παραζάλη,κάτι πολύ απλό-οτι στήν προκειμένη περίπτωση ,δέν υπήρχε αισθημα!Καί πώς αυτό καί μόνο ηταν τό πραγματικό πρόβλημα... Υπήρχαν αλλα πράγματα, ονειροφαντασίες, επιθυμίες ,ευσεβείς πόθοι, αλλά οχι η αγάπη - πού αλλιώς βλέπει, αλλιως μιλάει-Πως;Πάντως οχι μέ τή γλώσσα τής διαλεκτικής...

2007-05-06T03:16:00.000Z

Τά βλέμματα , λέν καθρεφτίζουν...αλλά τί;΄ Πρώτο στή σειρά τό βλέμμα πού εμείς οι ιδιοι ρίχνουμε στόν εαυτό μας, στόν καθρέφτη. Βλέμμα πού συχνά δέν διαπιστώνει,ψάχνει [Πώς ειμαστε στά μάτια τών αλλων,σπάνια στά δικά μας] Κυττάζω η βλέπω;Οταν κυττάζω, βλέπω αναγκαστικά; Κάποιος μάς κυττάζει γιά νά τόν δούμε, νά μάς γοητεύσει. Αλλος πάλι ,κυττάζοντας, απορεί-μά τί μού συμβαίνει;΄Μάς κυττάζει, καί μέσα του βλέπει δηλαδή. Οι ερωτευμένοι,μέσα απ τήν σκοτεινή κόρη, ψάχνουν νά βρούν ενα πέρασμα,να μπούν... Υπάρχουν βλέμματα πεινασμένα,βλέμματα αυτάρκη, σιωπηλά , καί φλύαρα... Τά βλεμματα τών παιδιών καί τών σκυλιών μοιάζουν. Σέ κυττούν μ εμπιστοσύνη καί περιμενουν νά κάνεις αυτό πού θά τούς χαρίσει τήν επόμενη συγκίνηση. Τά κλεφτά βλέμματα, μού προξενούν πάντα ταραχή. Νοιώθω πώς θέλουν κάτι νά μού αποσπάσουν, ερήμην μου. Αν συλλάβεις τή φλογοβόλα ματιά κάποιου νάρκισσου, τή στιγμή πού δέν τή φωτίζει κάποιος στόχος κατάκτησης, θά τρομάξεις. Ερημος. Κάποια βλέμματα-πολύ σπάνια- αντανακλουν κάτι πού δέν ειναι προσωπικό. Σάν ενα φώς νά τά εχει μαγέψει, νά τούς εχει κάνει κατάληψη. Αυτά τά βλέμματα,πού δέν ζητούν,μού προκαλούν πάντα δέος. Ειχα ακούσει πώς οι ανακριτές τών Ναζί, γιά νά '' παγώσουν '' αυτούς πού ανακρίνανε,κυττούσαν τό αριστερό του μάτι καί μέ τά δύο δικά τους. Τό δοκίμασα. Δέν ειναι κάτι πού φαίνεται, δημιουργεί ομως μιά απόσταση,τό αίσθημα τού ανοίκειου. Περπατούσα στήν Ιπποκράτους ,ενα πρωί , καί σταμάτησα στήν τράπεζα νά πάρω λεφτά. Γυρνώντας νά φύγω,επεσα σ ενα νέο πού μού απλωσε τό χέρι. Τούδωσα. Δέ μιλήσαμε. Γιά ενα κλάσμα τού δευτερολέπτου κυτταχτήκαμε βαθειά στά μάτια, μέ τήν επίγνωση οτι εκείνη τή στιγμή κάναμε απλώς μιά ανθρώπινη συναλλαγή. Τίποτα λιγώτερο,τίποτα περισσότερο. Ηταν απ τίς λίγες φορές πού ενοιωσα νά ανταλλασω ενα πραγματικά ισότιμο βλέμμα.

2007-05-05T20:55:00.000Z

Κάθε πλάσμα, κραυγάζει σιωπηλά γιά νά αναγνωστεί διαφορετικά. Σ.ΒΕΗΛ

μηχανακι

2007-05-05T05:54:00.000Z

Χτές ,καθως γυρνούσα μέ τό μηχανάκι σπίτι,εκει κάπου στή Κουμουνδούρου,στό φανάρι,ειδα μιά εκκλησία ανοιχτή.Σταμάτησα καί αναψα ενα κερί.Πάνω στό μηχανάκι ξανά, περνώντας απ τήν Ομόνοια,μού ηρθε στό μυαλό αυτή η σκέψη.Εννοω ολόκληρη,μέ τά κόμματα καί τίς τελείες της,οχι σάν κάτι αλλες σκέψεις μπερδεμένες καί αοριστες πού μετά τίς κάνεις πιό συγκεκριμένες οταν τίς ξανασκεφτείς....'' Οταν κάνω τό σταυρό μου,νοιώθω πώς φτιάχνω στήν καρδιά μου σπίτι'' [ Κύττα βρέ παιδί μου ,μαίνεται ο εσωτερικός κόσμος πάνω στά μηχανάκια.....]

ενα ωραιο ποιηματακι του paul claudel

2007-05-04T04:38:00.000Z

Από τη γεννηση του ο ανθρωπος,με αγνοια ζωσμενος και πληξη,

την αρχη αγνοωντας και το τελος στο θεατρο πηγαινει Και με τα χερια πανω στα γονατα ,τον ιδιο του τον εαυτο βλεπει. Και κλαιει,και γελα,και μενει. Και βλεπω κι εγω τον ταμια που πολυ καλα γνωριζει πως αυριο θα του ελεγξουν τα βιβλια, τη μοιχαλιδα μανα που εχει αρρωστο παιδι, Εκεινον που κλεφτης σημερα εχρισθη κι εκεινον που ολακερη τη μερα τρυπες κανει στο νερο. Και κυτταζουνε,κι ακουνε,οπως στον υπνο τους μεσα. Ποιος τα πραγματα βλεπει οπως ειναι;΄ Βλεπει το ματι κι ακουει το αυτι. Αλλα μονο το πνευμα εχει γνωση. paul claudel

Δροσια

2007-05-03T20:57:00.000Z

Μεγαλωνοντας κανείς,αρχίζει σιγά -σιγά νά συνειδητοποιεί πώς καθώς τό εξωτερικό πεδίο μοιάζει σά νά ''μαζεύει'',νά συρρικνώνεται[γιατί ουτε απειρες επιλογές εχει πιά,οπως νόμιζε πιό μικρός,αλλα ουτε τήν ιδια ενέργεια νά τρέχει νά τίς ψάχνει],τό εσωτερικό πεδίο απλώνει,βαθαίνει.Τή θέση τής ξέφρενης δραστηριότητας,των απειρων επιθυμιών,παίρνουν αλλα πράγματα,εντελώς αλλης ποιοτητας ,αρχίζει κανείς νά στοχάζεται τόν κόσμο, νά τόν ονειρεύεται δημιουργικά, παρά νά θέλει νά αφήσει ντέ καί καλά τή σφραγίδα του πάνω σ οτι ακουμπάει. Αυτη η σκέψη,γιά μένα τουλάχιστον,πού μεγάλωσα μέσα στίς μόδες τών κομμάτων καί τών πολιτικών νεολαιών,καί γενικώτερα μέσα στό κλίμα τού οτι'' υπάρχεις μόνο επειδή κάνεις'',ειναι ανακουφιστική. Σά νά βρίσκεσαι από τόν καύσωνα στή δροσιά ενα πραγμα...

Τα καλα του καπνου !

2007-05-01T17:10:00.000Z

Σκοτωνει την ανιαν η την καθιστα ολιγωτερον οδυνηρα Κατευναζει τους καρδιακούς καί τούς ηθικούς πόνους Αναζωογονει παροδικως το πνευμα Ευνοεί τήν περισταλτικήν κίνησιν τών εντέρων Καθιστά ολιγότερον κατεπείγουσαν τήν ανάγκην τής τροφης Φέρει κάποιαν γαλήνην εις τόν σπασμωδικόν ερεθισμόν ολων τών κατοικούντων εις τάς πόλεις. Ειναι η ολιγώτερον οδυνηρά ποίησις τού πτωχού. ΠΑΝΘΕΣΣΑΛΙΚΟΝ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΑΚΟΝ ΛΕΥΚΩΜΑ ΒΟΛΟς 1927